Cierpki smak wina

Mgnienia

Zbudziła nas wiosna,

misterna jak jedwab,

szukała wieczności,

kruchej niby świt;

Zbyt dumna by zostać,

zbyt piękna by przetrwać,

wobec przeciwności,

nie zatrzymał nikt.

Wyzwolony światłem -

winny latorośli,

zaplątany w pełnie

winnicowy grzech.

Głodny złotych ziaren,

wciąż wyżej, wciąż wznioślej,

po najkrwawszą czerwień,

osadzony cierń .

Nad rozdartym krzewem,

tancerze przelotni

niemej pantomimy,

zaklinają czas;

Nie zawróci jesień,

ni lata, ni wiosny...

Kto pierwszy tej zimy,

doleci do gwiazd?

(aranek)

Krople na katar

Wrześniowe chłody

kobieta i mężczyzna

w połowie drogi.

Łup grzybobrania

na jednego prawdziwka

dziesięć szatanów.

W przychodni zdrowia

znów powitalne a psik

recepcjonistki.

Schronienie w deszczu

Ona pod parasolem 

krople na rzęsach.

(aranek)

Takie kwiatki

Limeryki – tragiki  

Janek z Nakła wziął lapka na kredyt

- dość mam (mawiał ) lokalnej gawiedzi.

Baba jędza – to żona,

była nieco zjeżona

- co i jak dowiem się na spowiedzi..

*

Poszła baba do konfesjonału,

ksiądz pod nosem – och, dość tych banałów

- kup se babo laptopa

i miej oko na chłopa,

teraz zapłać i w rękę pocałuj.

*

Janek „Skądś tam” wyraźnie weselał,

gdy na fejsa wchodziła Aniela,

on jej kwiaty do wianka,

ona niby kochanka,

testosteron się z kompa wydzielał.

*

Rozanielał się Jan na Facebooku,

gdy Aniela  klik klik i a kuku …

Skąd miał wiedzieć, że ona,

nick - "Aniela ", to żona?

Wykukała  mu w oko przy wnuku.

*

Sytuacja zrobiła się trudna,

poszedł Jan do gospody na żubra,

lecz w knajpianym pomruku,

co raz, słyszy „a kuku”

i wołanie "Anieli " ... Łachudra !

(aranek)

Za ile

https://globalneprzebudzenie.wordpress.com

Transmutacja

Było tak pięknie - prawdziwa rewia,

tylko podziwiać i celebrować,

po co buszować na forach w mediach,

za modnym słowem  - Metamorfoza !

Zakres programu – pełna odnowa,

nie licząc kosztów – wszystko drożeje...

Zmyć, zerwać, skruszyć i  peelingować,

tak do żywego, aż posinieje.

Siny, stanowi wyborny podkład;

gasi jaskrawość, dodaje głębi,

świetnie z nim łączy się melancholia,

wszystko w odcieniach brunatnej sepii.

Wnet się zaczęło; hydroterapia

więc naprzemiennie (na pobudzenie),

raz bicze szkockie w różnych postaciach

w tym polewanie zimnym strumieniem,

to znów masaże ostrym podmuchem,

zmiana fryzury tak na pół głowy

i na pół łyso, tusz - tuż nad uchem,

grzywka na boczek w jarzębinowym.

Metamorfoza  zmieniła wszystko,

spłukała zieleń nawet z soczewki

i zastąpiła mglisto - kroplistą

z wyraźnym cieniem brązowej kredki.

Kreacja w stylu „straszna załamka”,

miała wystąpić tuż po wakacjach,

lecz nikt nie klaskał na widok wampa

-  po co nam była ta  transformacja?

Gracja z fryzurą „ wichrowe gniazdo”,

mamiła szpetnie  (według doniesień)

- kto za? kto przeciw szalonym zmianom?

-  Płacicie wszyscy …

*

*

* 

*

- Stop! 

- Wasza Jesień!

(aranek)

Moja codzienna

https://commons.wikimedia.

Wielka jesień      villanella

Aleja kasztanowa, pełna moich śladów,

wydeptanych najtwardszym, bo ciężkim od żalu

krokiem prosto w labirynt, na miejskim cmentarzu.

Mijam bramę na pamięć, tęskniąc do obrazów,

strąconych dniem powszednim do studni koszmaru,

tu pulsują znów życiem, pełnym moich śladów.

Ożywają przewrotnie do miejsca i czasu,

błogosławieństwem ciszy, płomieniem kasztanów,

pod niebem niepogodzeń na miejskim cmentarzu.

W kamiennym labiryncie płynę, jak na balu,

rudym ogniem jesieni gotowa od razu,

zawirować pamięcią pełną moich śladów.

Rozstanie skwitowane brzemiennym - „ofiaruj”,

pod rozdartym krzyżykiem, twardsze niby marmur,

zaklęty w obojętność na miejskim cmentarzu.

Naprzeciwko kamieniom ludzkich serc sezamów,

wydeptuję najtwardszym, bo ciężkim od żalu

krokiem prosto w labirynt na miejskim cmentarzu,

aleję kasztanową, pełną moich śladów.

(aranek)

Znieczulenia

obraz Zdzisława Beksińskiego

Nie do pary

Wenus nie chodzi w zadziornym berecie -

zwiał kiedyś z domu po zioła na ławce,

wicher pomiatał, czas przystawiał pieczęć

igłą w strzykawce.

Wenus wędrowna od skręconych marzeń,

na proch roztartych w publicznym szalecie,

przejaskrawionym grała makijażem

byle odlecieć.

Wenus płacząca melodyjną wilgą,

na dnie  pamięci zaklinała skrzypce,

jak kalafonią,nacierała widmo

dłoń w rękawiczce.

Brzoza milcząca w zamarzniętej grzywce,

kołysze do snu  zapomnieniem trenów

ptaki przelotne - żółtą rękawiczkę

i  beret Wenus.

(aranek)

Leć lato leć...

                                                                                                   © Copyright fotoplatforma.pl

Przerwana symfonia

Zapytałam dziś szczygła lecz tylko zwiesił dziób,

wróbel ćwierknął że kwestię rozstrzyga właśnie kruk.

- Zawrócono bociany?

- No tak, to polski ptak.

W nadziei dobrej zmiany, plus pięćset nowych gniazd,

ustawę „ Jakoś będzie” czyta dziś każdy ptak;

- co będą jeść?
- Żołędzie, cóż, zimą jest brak żab.

Wiewiórki zatem

- sorry, więc na nas też już czas.

Zabraknie mandragory żeby wyciszyć las.

Lato na to – zwiewamy... Po cichutku; dziób w ciup,

zabieramy bociany, niech drobiem rządzi kruk!

- Ale, ale wolnego,a orzeł? W końcu król!

- Abdykuję kolego, dość mam już tanich ról;

Zastawiłem koronę, w lombardzie tłok że ach,

skowronek srebrny dzwonek bo modne jest szwak, kwak.

Zostały nagie pawie, skubnięto im wór piór,

szpak - zabierzcie mój domek, "ostał się ino sznur"...

Lato zwołuje wszystkich, kto żyw za słońcem gna,

tylko wróble jak zwykle skaczą z krzaczka na krzak.

- Nam mrozy nie nowina, a niech to ściśnie lód,

kwak udaje pingwina lecz rychło zwichnie dziób.

Mgła welony na stawie wtem rozpostarła w mig,

lećcie, lećcie żurawie, trzeba przykryć ten wstyd.

Ustawę "Jakoś będzie” na buku wiesza kruk,

lecz orędzia nie będzie, bo ktoś mu wyciął buk.

Lecą ptaki gęsiego ponad pole i las

i kłaniają się drzewom;

- na was też przyszedł czas?

Zakurzył wiatr jesienny, zakręcił w chmurach wir,

a mnie coś w oko wpadło i załamał się rym...

Ps.

Serenadą przypomnę - będziesz we mnie jak sen,

jeszcze ciepły od wspomnień - nic że teraz gdzieś hen...

Wrócisz zanim cię wyśnię, minie markotny czas

w cudnej letniej symfonii świeżej jak młody las.

(aranek)

Pa pa pa ...