Przy letniej czerninie w kretowinie

http://revelstein.blox.pl/2011/12/2485.html

Lato przyszło od niechcenia,

nie zagrzeje dłużej,

dobra zmiana klimat zmienia,

preferuje burze.

Zmiany płyną razem z deszczem,

mącą wodę w stawie,

rząd nie zmienił hymnu jeszcze,

bo utknął w ustawie.

Po co trudnić się żeglugą

szukać „zagranicy”,

"Noc atrakcji" sponsorują,

nasi politycy…

Lato z Żubrem, zamiast kniei

biwak w wielkim mieście,

z pieśnią,

z krzyżem,

bez nadziei

i lato w areszcie.

Jeszcze można siąść pod gruszą,

mieć wesołą minę,

szaro-gęsić się z kaczuchą,

w skwaśniałej czerninie.

Wilk pazury ostrzy w norze,

„sława go nie minie...”,

cięcia w rządzie jako w borze,

wy-tyczne, na Krymie?

Zgredek - wujek dobra rada,
(wiedzą nawet dzieci),

to już było u sąsiada,

wilk wygrał, 
nie krecik.

Kanikuła słońca skąpi,
skrzy się Wisła, łuską
nie przechytrzy Adrian krąpi,
śmiałą per-lokucją -

gra w zaparte - ja przetrzymam,
(choć pół, na pół racje),
mnie nie rusza, krecia mina -
jadę na wakacje.

I pojechał, a kret rządzi,
jak zając w kapuście,
Adrian chciał nałapać krąpi,
zje "pierogi ruskie". 


aranek


Poprzednie "kretowiny";

https://arankowo.blogspot.com/2016/02/co-sychac.html
https://arankowo.blogspot.com/2017/01/swieze-nowiny-z-kretowiny.html

Inspirowany rumiankiem

Autorka zdjęcia: Małgorzata van Brenc

Zwyczajny spacer

Nic nie mów, słowa rażą prawiecznym zarostem,

owinięte w bawełnę – wolnym ptakiem w klatce,

żałosne snują bajki miłosnej zasadzce,

nie wytrysną jedwabiem ukwieconej łące.

Po co słowa, gdy makiem płonie uroczysko -

odlot ponad przyziemność dystansuje orła,

wznosi złote serduszka w rumiankowych hordach,

odsłonięte z frywolnych koszulek niech wyśnią,

nienazwane, ostrożne niby młode koty -

nie płosz przydrożnej  łąki, gdy najdziksze ziółko

perskim okiem rozgrzewa kuszące parowy.

Niech kwitną przed rydwanem, obietnicą Venus,

kiedy ze mną i we mnie płoniesz uwerturą,

polnej trawy zachwytem – ukołysz – nic nie mów.

aranek

Świetliki

Świetliki

Przygaszone  róże dogrywały rolę,

wybrałam ze względu na zapach i kolce.

- Proszę nie obcinać, życie musi boleć!

W środku  dnia czekała srebrną Luną w oknie,

nad nią archipelag milczących skowronków,

bezlitosne słońce złotoustą rzęsą,

obsiadając brzegi, jak świetliki w mroku,

rozpaczliwą ciszę bezszelestnych jezior.

- Jak się masz? 

- Jak widzisz …Noc wstępuje we mnie…

Życie musi boleć kiedy posmakujesz

- pamiętasz? Mówiłaś – nie broń się daremnie,

zaciskaj tak długo, póki nie poczujesz.

- Co z tego że kolce!

W wyrośniętym M-trzy,

obudzimy łąkę makowym lakierem,

mięt-ową herbatą jak dawniej spłyniemy,

po zielonej trawie (dywanu), przez wiersze,

kroplą nut w muzyce, zapalimy gwiazdy

na niemalowanym (bo po co) suficie...

Wzbierają jeziora łzą pod powiekami,

trącają najczulsze, łagodne klawisze.

Zanim wyjdę, składam rozsunięte ściany,

czarodziejski dywan, upycham w walizie –

przepraszam za kolce, róże rozsypane …

- Schowaj pod poduszkę,

w tę Noc - będę widzieć…

aranek

Serdeczny nadbagaż

Nadbagaż

Nikt nie zauważył; „my sister's" z Somalii,

(czarowała plażę pękiem bransoletek).

Pieśń dawnych żeglarzy, zanurzona w fali,

skrzy teraz w porankach perłowym uśmiechem.

Przytulonych chłopców w słonecznej beztrosce -

wpadają ze słońcem żeby się podroczyć,

przy kieliszku porto w nos każdej zagwozdce,

muszelką po małży, albo piaskiem w oczy.

Mam pana z osiołkiem, gdy idę za siebie,

Hindusa z podziwem, przed „Santa Polonia”,

Kogoś, kto też płakał w pradawnym kościele,

ulicznego Skrzypka w płonących magnoliach.

Skradłam tajemnicę w kawowym uśmiechu,

cytrynowej babci za mgielną zazdrostką,

bez pieśni goryczy, piętnowania grzechu,

w aureoli światła jak najczystsze złoto.

Nikt nie zauważył, kto dźwigał walizki.

Żebrzącą na bruku schowaną pod chustą,

zabrałam choć waży najciężej ze wszystkich,

wita mnie codziennie gdy odwracam lustro.

W zamian zostawiłam jak tajemną pieczęć,

albo list w butelce, dotyku natchnienie

w chłodzie alabastrów, gdzie może przed wiekiem

lub zaledwie wczoraj, ktoś musnął ramieniem.

aranek

W skowronkach

W skowronkach

W czerwonych makach lipcowej łąki,

płonie miłosny szept,

wietrznym igraniem, czułe skowronki -

cyt cyt, 

smyk smyk,

ja też.

Zgrywają struny dziś trubadurzy,

na deszcz, na grzech, aż dech...

Znam to spojrzenie gdy oczy mrużysz -

coś chcesz?

Co chcesz?

No wiesz!

Nago w strumieniu złociutkie słońce,

ze srebrnym pstrągiem, plusk..

Wiją się w trawie ssycząc, zaskrońce

skuś się
kochanie

ssskuś.

Galop na łące? To polny konik

muska chrapkami, gra,

ździebełko trawy na mokrej skroni,

łaskocze

cicho

sza…

Znów spłonie makiem przelotna łąka -

a ja i ty ? To nic.

Dopóki kwitnie, zawróć skowronka -

na bis

na bis

na bis.

aranek

Kamyk w bucie

Tytularny

Mawiał radny z małego miasta,

(specjalista od bułek i ciasta)

- nic ci się nie upiecze,
w zakalcach jestem specem,

wałek mam w herbie, no i basta.

Błyskotliwy

Pewien Pan z pewnej miejscowości,

miał kram, a w kramie tym różności,

I chociaż kram był że Oj tam,

bo jaki Pan, to taki kram…

Nie jeden kramu mu zazdrościł.

Obciążony

Zając z bajki Krasickiego,

miał potomka co kolegom

już nie ufał,

na mróz dmuchał…

To go zjedli – jak swojego.

Czyścioch

Radził radca współobywatelom;

Po bożemu, bo przed niedzielą-

kąpać dzieci (nie częściej),

toż nie kurzy się w mieście.

- żeby tylko nie wylać z kąpielą.

aranek

Letnie

Pokój z widokiem

za firanką kometa 

rozplata warkocz. 

Kwadra księżyca

wiatr rozrywa strzępy chmur

na mlecznej łące.

Czwarta nad ranem

skowronki rozśpiewują

koniec koszmaru.

Powrót do życia

w otwartych skrzydłach okna

słoneczne igły.

Pszeniczne kłosy

rozcierasz ziarno w dłoniach

spływa kropla krwi.

Aranek