"Łapacz motyli"

  

Vladimir Volegov

Łapacz motyli


Między wersami a brzegiem wiersza,
czarna rozwiesza swoje lampiony -
ach nie każ zasnąć mi złotorzęsa,
ja w moich oczach mam chryzolit...

Dopóki pająk snów nie zaplecie,
jestem bezpieczna.
Łapacz motyli,
zbudzi się z pierwszym sennym oddechem.

Wierne nokturny strzegą tej chwili,
rezerwowanej dla rozkołysań
wolnej przestrzeni,
dla chętnych skrzydeł,
wznoszonych światłem pełni księżyca,
rozpiętych w nocy nad Atlantydą.

Bez nasłuchiwań odgłosów kroków,
wystukiwanych w sennych udrękach,
łez połykanych bezgłośnie w mroku.

Gwiazdy siadają tutaj na rękach,
tak jak motyle, dla igraszek -
więc nie usypiaj mnie złotorzęsa,
daj mi uchronić się przed łapaczem.
Pozwól bym nigdy, nie była senna.


aranek

"Słoneczny prysznic"

(Tapetus pl.)

Słoneczny prysznic

Młodziutka trawa aż oddech wstrzymała,
gdy zatańczyły zwinne jaskółeczki,
jak przed orkiestrą śliczne mażoretki,
zafurkotały  na wiosennych gamach.

Witajcie cudne, na lśniącej obręczy
pierścionka wiosny, zapalonej szczęściem.
Tak delikatne, smukłe i dziewczęce,
jak zakochanych rozmodlone szepty.

Wiosna w lusterko spogląda z uśmiechem,
znacząc na niebie powroty jaskółek,
rozsyła światłem pocałunki czułe,
przymyka oko na frywolne grzechy.

Otwieram okno w godzinie miłosnej,
zwiastunki szczęścia śmigają na niebie
złotym preludium w słonecznym zalewie,
bezwstydnie piękne w czułej namiętności.


(aranek)

"Gdy(bańki)"

 

Gdyby zebrano z wszystkich poematów,
krople wylane z powodu miłości,
to nie zabrakłoby całemu światu,
na długie lata hektolitrów wody.
 

Zielenią można by, obsiać pustynie,
biegun wymościć fiołkowym dywanem,
straciłby pracę nie jeden jubiler,
gdyby pozbierać gwiazdy rozsypane.

Zmrużeniem oczu, dreszczem, czułym szeptem,
rozkochać nawet zmarznięte pingwiny,
a pożądaniem ściągnąć milion nieszczęść -
erupcje lawy, lub górskie lawiny.

Można by kąpać się w blasku księżyca,
puszczając bańki srebrzysto mydlane,
zmieszanym taktem zamieszać w muzyce,
bo co poeta, to upodobanie.

Gdyby gdybaniem z licznych poematów,
wyłożyć trakty, ścieżynki i drogi,
to połamańców przybyłoby światu,
nie jeden bowiem połamałby nogi.

Jakiż, to powab uskrzydlonej muzy,
zwyczajnych ludzi przemienia w poetów?

 Wciąż przybywają nowi trubadurzy,

    gotowi wysiać, łan nowych kupletów.

"Roz­myśla­nie o śmier­ci jest roz­myśla­niem o wolności. " - Jim Morrison

"Dla Lacrimosa Mozart"

Odszedł w noc
z nadzieją za rękę.
Za nimi orszakiem
dźwięcznym - smutne nuty
w żałobnych sukienkach,
taktowne sekwencje
i pieśń miękko opleciona
czernią, tak łagodnie grała...
Jeszcze nie przestała -
łka płaczem kwili,
to znów jękiem szlocha.
Nagle przerwała...
Hukiem kotłów miota.

Dotarli do bram sedna.
Kluczem prawdy
otworzyli piękno,
tej w welonie utkanym
strachem i cierpieniem.
Przyjaciółki szczodrej
w płaszczu przeznaczenia
tak spokojnej i cichej,
jak by była świętą.

Czy śmierć może być piękna -
zapytał artysta,
obnażając panią
z cienia srebrnej kosy.
Nim podążył za nią,
zostawił odpowiedź
w Requiem - Lacrimosa.

(aranek)

Na sen

 

Na sen 

Nim  noc kobierce swe rozpostrze,

ucichną szepty i szelesty,
na kocich łapach sen niewczesny
otuli błogą łagodnością,

zanim  potokiem zdarzeń przeszłych,
odpłyną  żagle w sen mirażem,
niezaproszeni adwersarze,
próbują wtargnąć w kruche zmierzchy.
 
Zaczarowane nietoperze,
gaszą promyki  zwołując ćmy,
cienie na ścianach  składają sny,
w zmiennych figurach jak tancerze.

Wirują  kwiaty podeptane,
smutno szeleszczą, martwe liście,
słowa bolesne i bezmyślne
i wiersze dawno zapomniane.

Spłoszone „tak”, pochopne „nie”,
pożółkłe listy niewysłane,
plamy tak ciemne jak atrament,
i łzy stroskane płaczących wierzb.

I chociaż trefną los grał kartą,
bo białą laską wiódł jak ślepiec,
 teraz, już tylko będzie lepiej
i mimo wszystko zawsze warto...

 aranek

"Wielkie sprzątanie"

 

Wiosna za progiem - czas na remanent!
Wszystko co ważne mieści się w głowie,
zatem wygładzę nieuczesane,
prześwietlę nawet pozornie drobne -

"warto nie warto", "było nie było" -
nieużywane, myknę w niepamięć.
Zmyślone słowa, spóźnioną miłość,
głupstwa splątane (czwartą nad ranem)

i "widzimisię", "a może jednak"...

Serdeczne ciepło nieco przewietrzę,
gwiezdne rojenia, gdy noc bezgwiezdna,
sny zasmucone - wyśnię na lepsze.

Wymiotę z kątków stęchłe tęsknoty,
nazbyt przemokły w jesiennym deszczu,
a te "na wyrost", "w sam raz na potem",
w sentymentalnym wierszu - umieszczę .

Splątane myśli, włosek po włosku -
grzebieniem prawdy z bzdurek wyczeszę.
Reset! Czyściutko! Więc od początku?
Została jedna - co na to serce?