" Narzeczona księżyca"

Byłam samotna, gdy wpadłeś w marzenia

bez uprzedzenia, zapomnianą nutą -

otwartym oknem, ukryty w półcieniach,

szeptem na ucho.

Ja, łzawym deszczem otulałam senność -

ty, każdą kroplę zmieniałeś w cykadę,

gdy łzy spadały, to noc była ze mną -

gwiezdną Plejadą.

Wierny lunatyk wspinałeś po murze,

srebrem spływało każde czułe słowo,

zima zakwitła płatkami ostróżek,

czas stąpał obok.

Oczarowałeś, zmieniłeś godziny

zgrzytania nocy na terkot jaskółek,

smętne upiory w ciepły szum wikliny,

a łzy w amulet.

Więc kiedy płyną zbieram jak bezcenne,

najszlachetniejsze życia minerały,

żeby oprawić łzy nieziemskim srebrem

w świat doskonały.

" Tak się zaczyna "

Jak to słońce dzisiaj zmyśla,

psoci, złoci i flirtuje.

To przyczepi się do wystaw,

(nieumyte zagaduje)

to pogłaszcze pod włos kota,

kaczkom piórka barwne muska,

żółtym sprayem wszystkie płoty,

pomazało dziś frymuśnie.

Na dziewczęta rzuca urok

i rozdaje piękne piegi,

lub swawoli we fryzurach,

wręcza białe przebiśniegi.

Muska niby od niechcenia,

i dotykiem pieści czule,

złotym blaskiem opromienia,

jak by było, złotym królem.

- Oj, słoneczko miej baczenie,

byś nie miało dziś kłopotu,

bo twe blaski i promienie,

doprowadzą do rozwodów!

A słoneczko zadziwione,

zaplątało się w gałęziach,

potem znikło przestraszone,

odpłynęło kluczem gęsim.

Może trochę nazmyślałem,

ot tak sobie, dla zabawy,

ale rozwód-ja nie chciałem...

Zaraz znikam-nie ma sprawy.

aranek

"Po prośbie"

Takiego zdjęcia nie da się zapomnieć. Sep skradający się za głodującym dzieckiem. Miliony ludzi płakało oglądając  fotografie Kevina Cartera, który rok po zrobieniu zdjęcia popełnił samobójstwo.

Nim kształty nocy owiną łóżko,

natrętnych myśli składam skrzydła,

skrzętnie upycham pod poduszkę,

co nie zdążyłam zmieść pod dywan

i koncert życzeń - kolejny złożę,

splatając sny nie uczesane,

nieśmiałym szeptem - dobry Boże,

panujesz nad tym bałaganem?

Wiem, nie powinnam będąc mrówką,

z motyką rzucać się na słońce,

lecz te schowane pod poduszką,

pełzają w myślach jak zaskrońce.

Wiesz, to gatunek nie jadowity,

i tanatozą zmylić potrafi,

na miskę mleka u mnie liczy,

 a więc zapytam o fotografię -

może pamiętasz – „Dziecko z sępem”,

którą zasłynął Carter Kevin?

Choć nagrodzona Pulitzerem,

on tej migawki, nie mógł przeżyć.

Widziałeś może, w swym albumie,

Domine Deus Rex caelestis*,

których zrozumieć, nikt nie umie,

Dachau, Treblinka, Stutthof, Auschwitz

i jeszcze kilka, innych fotek

z Haiti, Indii, czy z za ściany,

a na nich Ali - Joel - Piotrek,

smaruje kromkę gorzkimi łzami?

Wysłuchaj Wielki - bardzo proszę,

nie umniejszając Twojej glorii -

Rzuć tym dzieciakom, boskie dwa grosze,

bądź dobrym Bogiem, dla ich historii.

aranek

 * /Panie Boże Królu Nieba/

" Nie zawsze będzie słońce"

Słońce, tej wiosny łzawi oczy,

haniebną fikcją porażone,

jeszcze ogląda się na Olimp,

na porzucone czcze symbole,

jak słowa Citius, Altius, Fortius *

w mrocznej ciemności śpią struchlałe.

A godność drży na wysypisku,

za krótka - jak na ludzką miarę!

Słońce z dnia, na dzień, też bezdomne,

ukradkiem kąpie się w kałużach,

tonącym mrówkom się przygląda,

władczo drepczącym  po absurdach.

W splamionym płaszczu heliosfery,

na wyświechtanej tolerancji,

coraz jaśniejsze...

Zmienia w niebyt,

co już zepsuli ignoranci.

Z góry, wyraźniej w pełnym blasku,

widać pozory tego świata.

po co przyświecać hańbie, kłamstwu -

„to się pod dywan pozamiata”!

Świat zmienia maski hipokryzji,

opity grzechem zaniechania,

wyciąga ręce –

mało! (krzyczy)

choć ledwo się, na nogach słania!

Wiosenne słońce kłuje w oczy,

tych, którym życie jest atrapą -

darmo pokrywa pyłem złotym,

skrzydła tęskniącym za Itaką.

*„Citius - Altius – Fortius” - szybciej, wyżej, celniej - dewiza olimpiady.

" Pod krawatem"

Dziś na Olimpie, jest zamieszanie.

Zeus wstał z łóżka, znów lewą nogą,

więc na paluszkach jest omijany,

bo wszyscy wiedzą – on tu jest bogiem.

Rozrzuca gromy, wzrok ma szakali,

nawet Posejdon zwykle wyrywny,

razem z Hadesem się wycofali,

snując swój plan alternatywny.

Dziś żadne wdzięki, ni długie nogi,

mini spódniczka prześlicznej Ani -

realny wariant (głównej księgowej),

walnął do kosza rycząc – do bani!

Hermes próbował jakiejś mediacji,

by zahamować wypowiedzenia,

Ares podkręcał tę sytuację,

a Bachus upił się z przerażenia.

Panienki w biurze pochlipywały,

a Zeus ryczał, gdy nagle . . .Hera! 

Weszła z uśmiechem – jak tam mój mały?

Znowu udajesz tu rottweilera ?

Weszła, a za nią, wszedł boski spokój.

Szef znikał, kurczył i powolutku...

Podał kopertę jej z łezką w oku -

koniec na dzisiaj, mój krasnoludku!

" Mam ochotę na psotę "

Pająk rozpoczął haftowanie,

nowej koronki na Wielkanoc,

w powietrzu wisi rozćwierkanie,

kot z łowów wrócił dzisiaj rano.

Sąsiad szedł skosem zamyślony,

szeleścił pustym celofanem,

rozbrzmiewa wokół koncert żony,

arią z wariacją przed śniadaniem.

Z nieba sypnęły zalotnice,

na złote loki Klementyny,

a wiatr zagląda pod spódnice,

każdej spotkanej dziś dziewczyny.

W ogrodzie napotkałam jeża,

zjeżony dyskutował z kotem,

chórek skowronków nad staw zmierza,

może Marzannę dziś zatopię?

Panienkę z nowym trendem - gender,

ubiorę w sklepie dla facetów,

w bokserki zatknę suchą kępę,

przecież, nie musi być kobietą?

Ups...

odkleiły się jej rzęsy,

Marzanek z mętnym nurtem spłynął,

teraz do gender ma pretensje,

że płynął raczej z głupią miną.