Villa - Nella

https://www.tapeciarnia.pl/251377_kwiat_tulipan_trawa_listki_krople_rosy

Stan pod(gorączkowy)

O świcie z gwiazd spadały migocząc na rzęsach,

rumianą willanellą w przyśnionych dramatach.

Wilgotnym  zażaleniem  w kiełkujących wierszach,

kłaniały się, dygały aż falował Wersal.

A… A psik (to od pudru albo pyłku w kwiatach),

pomyślałam lecz znowu, zawisły na rzęsach…

Odpłynęłam w dmuchawce na sennych kobiercach,

ty byłeś burym kotem - uczyłeś mnie latać,

mruczandem” Love me tender” w kiełkujących wierszach.

To z Willą, to znów z Nellą  zmieniałam konwencje,

a każda była piękna, mądra i bogata,

więc ukryłam w pończochach.

Płynące po rzęsach,

upchałam po kieszeniach - lecz gdzie schować serce?

W górnolotne sekwencje – tam gdzie Elvis macha?

Wiem, zakopię na amen w kiełkujących wierszach.

Napiszę epitafium – szczere, kondolencje;

Ku przestrodze potomnych zgasło w poematach,

w kwiecie marzeń bezsennych, migocząc na rzęsach,

zaplątane na wieki w kiełkujących wierszach.

(aranek)

Olimpijski...

Mistrz!

Uroczy Orzeł z Zakopanego -

powód szaleństwa zbiorowego,

bo kto nie kocha,

Kamila Stocha, 

gdy frunie w rytmie „Dąbrowskiego" ?

(aranek)

W jednym akcie

http://japonia-online.pl/news/3693

Łąka 

A kiedy wiosną wrócą żurawie,

W „stukot „wmieszają się gorzkie żale

.- Ni chrząszcza  w trzcinie, ni kumy w trawie?

- Gdzie strumyk z wolna? 

- Modrak z podbiałem?

Co mam powiedzieć?

- że baba makiem,

zasiała ciszę, więc wielką hordą

muchy w Hiszpanię afrodyzjakiem,

a Czarna chociaż kręciła mordą,

lecz ze ślimakiem za róg do hycla,

w ser na pierogi, gdy nadjechały

wielkie szynowe na gąsienicach,

aż gąsienice się wylęgały,

więc każdy motyl był ciut za mały…

Biedronki kapią przydrożnym szczęściem,

zwarty szyk Sto-nóg zmierza pod Białą,

a Toli-boski zerwał kaczeńce!

Chińczyk rozjeżdża dźwigiem na jawie,

spłakane  licho, zamyka kluczem

łąkę zasmuceń

- lećcie żurawie...

Jadą kolejne

 –  już tu nie wrócę…

A kiedy wiosną wrócą żurawie,

zapłaczę nad Tym co dziś się stało,

nie będzie łąki i świerszcza w trawie,

i mnie, nie będzie ci brakowało

(aranek)

Tekst do tanga - Por una Cabeza

"Cafe Romance" Irene Sheri

Tango 

W mroku twoich ramion

podstępny Figaro

szarlatańskie sztuczki, mrożą w żyłach krew

ostrej brzytwy sznyt

diaboliczny szyk

sunie błyskawicznie i napina zwinnie grzbiet

między widły rzeki

wina dwie  kropelki

syk na zimnej skórze w nieskończoność trwa

góra dół i jeszcze

krew szminki na szczęście

w biodrach żar wulkanu ostrym tangiem gna

***

na poduszce z cierni

mistrz nauk tajemnych

bluszczem oplótł księżyc

jednym pociągnięciem rozpiął burzę fal 

w euforii konanie

pod ramiączkiem znamię

parzy monogramem,

lód tanga i płomień póki taniec trwa

***

W nasyceniu ramion

żegnaj mój Figaro

zasuń sukni zamek przywróć rzekom bieg

szelest tafty do snu

śladem twoich ostów

zabiorę dziś na noc wszystko to co - wiesz 

rozwidlenie rzeki 

wina dwie kropelki

syk na zimnej skórze i tajemny znak

górę dół i jeszcze

krew szminki na szczęście

w biodrach żar wulkanu - już mi tanga brak.

***

(aranek)

Deszcz...

Mantra

Ach jak łatwo, jak łatwo,

kształtem słów zgasić światło,

dwuznacznością uderzyć,

potem skroić na miarę,

mini albo sutannę,

przyciąć, albo poszerzyć

w dni samotne i słotne

między wersy sto-kropek,

hojnym gestem rozrzucić,

wielokropkiem do sedna

dotknąć, puentą  po-ściemniać,

zamknąć drzwi, zgubić kluczyk.

Ach jak trudno, jak trudno,

patrzeć w niebo jak w lustro

spijać  księżyc szklankami

Srebrnym pyłem zamroczyć,

gdy opada z warkoczy,

prosto w łakomy karmnik,

niby eliksir światła,

bezsennych smutków  mantra,

tak nie łatwa, nie łatwa…

(aranek)

Cierpienie

Za grzechy ojców


Między dzikością a cywilizacją,
mieszka z innymi z „świetlistego szlaku”,
nigdy już nie wyciągnie głodnej rączki,
ugotowanej za karę we wrzątku.


A czas leci jak tkackie czółenko *
I przemija bez nadziei…


Nie mają wyboru nie znają odpowiedzi,
wojenne ptaki łapią każdy odruch
chleba naszego powszedniego – Dzieci
niewinnie skazane na zimno jałowych modłów.


A czas leci jak tkackie czółenko
i przemija bez nadziei…


Tak boli prawda rzucona pod nogi,
że lepiej ślepcem podeptać - zatrzeć
cuchnąć fałszem podszytych słów o miłości ,
"nie- nasze" grzechy? tchórzom, na pożarcie.


A czas leci jak tkackie czółenko
i przemija bez nadziei…


Na dnie przepaści pod murem,
strzęp milczy dumnie - że człowiek wiecznie,
poznać po oczach i głębokich bruzdach -
torowiskach łez pokaleczonych nieszczęść.

A czas leci jak tkackie czółenko
i pomyka bez nadziei...

niech noc kołysze dzieci, przybliży niebo...
Nam sprzyja, a chłopiec mieszka w Peru,
u nas wciąż trąd więc "zbaw nas od złego..."
czy aby wystarczy kijów dla ONR-u.


jakie szczęśliwe są ofiarne baranki
gdy schodzą do Szeolu.


(aranek)




*( Księga Hioba 7 stary Testament)

Ekfraza

Marc Chagall - " Zielony skrzypek"

Jaka to nuta ?

Sztetl, zimną bielą  przysypany,

w rozchwianym świecie bez harmonii,

przekręca kluczyk wiolinowy

i niewidzialne drżą membrany.

Smyk, smyk skrzypeczki od trzech smyków,

zbudźcie w koszmarnych snach cykady.

Cyt, cyt  w surducie brak guzików,

toż nawet święty bywa nagi,

gruntując portret (wciąż od nowa),

rys, rys  zahaczył niebo kreską,

przemknął po śniegu i zmalował,

skrzypkowi brodę na niebiesko.

Zimna przygrywka w wielkich butach,
po cienkiej strunie, krzyk żurawi,
ziemia nabrała śniegu w usta,

ponad oziębłość - zieleń w twarzy. 

Skrzypek na dachu, czy alchemia,
zabarwia życie tchnieniem wiosny?
W tyglu kolorów, tylko jedna,
nadaje sensu - nuta .......


(aranek)