Moja codzienna

https://commons.wikimedia.

Wielka jesień      villanella

Aleja kasztanowa, pełna moich śladów,

wydeptanych najtwardszym, bo ciężkim od żalu

krokiem prosto w labirynt, na miejskim cmentarzu.

Mijam bramę na pamięć, tęskniąc do obrazów,

strąconych dniem powszednim do studni koszmaru,

tu pulsują znów życiem, pełnym moich śladów.

Ożywają przewrotnie do miejsca i czasu,

błogosławieństwem ciszy, płomieniem kasztanów,

pod niebem niepogodzeń na miejskim cmentarzu.

W kamiennym labiryncie płynę, jak na balu,

rudym ogniem jesieni gotowa od razu,

zawirować pamięcią pełną moich śladów.

Rozstanie skwitowane brzemiennym - „ofiaruj”,

pod rozdartym krzyżykiem, twardsze niby marmur,

zaklęty w obojętność na miejskim cmentarzu.

Naprzeciwko kamieniom ludzkich serc sezamów,

wydeptuję najtwardszym, bo ciężkim od żalu

krokiem prosto w labirynt na miejskim cmentarzu,

aleję kasztanową, pełną moich śladów.

(aranek)

Znieczulenia

obraz Zdzisława Beksińskiego

Nie do pary

Wenus nie chodzi w zadziornym berecie -

zwiał kiedyś z domu po zioła na ławce,

wicher pomiatał, czas przystawiał pieczęć

igłą w strzykawce.

Wenus wędrowna od skręconych marzeń,

na proch roztartych w publicznym szalecie,

przejaskrawionym grała makijażem

byle odlecieć.

Wenus płacząca melodyjną wilgą,

na dnie  pamięci zaklinała skrzypce,

jak kalafonią,nacierała widmo

dłoń w rękawiczce.

Brzoza milcząca w zamarzniętej grzywce,

kołysze do snu  zapomnieniem trenów

ptaki przelotne - żółtą rękawiczkę

i  beret Wenus.

(aranek)

Leć lato leć...

                                                                                                   © Copyright fotoplatforma.pl

Przerwana symfonia

Zapytałam dziś szczygła lecz tylko zwiesił dziób,

wróbel ćwierknął że kwestię rozstrzyga właśnie kruk.

- Zawrócono bociany?

- No tak, to polski ptak.

W nadziei dobrej zmiany, plus pięćset nowych gniazd,

ustawę „ Jakoś będzie” czyta dziś każdy ptak;

- co będą jeść?
- Żołędzie, cóż, zimą jest brak żab.

Wiewiórki zatem

- sorry, więc na nas też już czas.

Zabraknie mandragory żeby wyciszyć las.

Lato na to – zwiewamy... Po cichutku; dziób w ciup,

zabieramy bociany, niech drobiem rządzi kruk!

- Ale, ale wolnego,a orzeł? W końcu król!

- Abdykuję kolego, dość mam już tanich ról;

Zastawiłem koronę, w lombardzie tłok że ach,

skowronek srebrny dzwonek bo modne jest szwak, kwak.

Zostały nagie pawie, skubnięto im wór piór,

szpak - zabierzcie mój domek, "ostał się ino sznur"...

Lato zwołuje wszystkich, kto żyw za słońcem gna,

tylko wróble jak zwykle skaczą z krzaczka na krzak.

- Nam mrozy nie nowina, a niech to ściśnie lód,

kwak udaje pingwina lecz rychło zwichnie dziób.

Mgła welony na stawie wtem rozpostarła w mig,

lećcie, lećcie żurawie, trzeba przykryć ten wstyd.

Ustawę "Jakoś będzie” na buku wiesza kruk,

lecz orędzia nie będzie, bo ktoś mu wyciął buk.

Lecą ptaki gęsiego ponad pole i las

i kłaniają się drzewom;

- na was też przyszedł czas?

Zakurzył wiatr jesienny, zakręcił w chmurach wir,

a mnie coś w oko wpadło i załamał się rym...

Ps.

Serenadą przypomnę - będziesz we mnie jak sen,

jeszcze ciepły od wspomnień - nic że teraz gdzieś hen...

Wrócisz zanim cię wyśnię, minie markotny czas

w cudnej letniej symfonii świeżej jak młody las.

(aranek)

Pa pa pa ...

Pantum

obrazek z internetu

Roztargnione       wiersz z inspiracji Poety Adam Gwara

Zamyśliłam się tylko na chwilę,

ziarnkiem światła pod niebem Facebooka,

no i Bach! W sercu tkwi ostry sztylet -

ślad błękitu mi spłatał psikusa.

Ziarnkiem światła pod niebem Facebooka,

rzeźbiarz gwiazd w wersach na firmamentach,

ślad błękitu mi spłatał psikusa,

aż z wrażenia zwiał celny komentarz.

Rzeźbiarz gwiazd w wersach na firmamentach,

każdy wiersz srebrnym pyłem ozdabiał,

aż z wrażenia zwiał celny komentarz,

a on lekko się żachnął że nawiał.

Każdy wers srebrnym pyłem ozdabiał,

więc w pośpiechu naciskam klawisze,

a on lekko się żachnął że nawiał,

może wezmę i pantum napiszę?

Więc w pośpiechu naciskam klawisze,

niech wybaczy poeta „jubiler”,

może wezmę i pantum napiszę,

zamyśliłam się tylko na chwilę.

(aranek)

Boski pastisz

Drogi człowieku

Jeśli znajdziesz ten list to znaczy

że zostałeś wybrany przez przypadek,

zbliżony do tego który zawyrokował twoje istnienie.

Przeczytaj uważnie a potem dokonaj wyboru.

Na urodziny dostałeś zestaw właściwości przynależnych

tylko tobie; moralne oczy, wewnętrzny głos, wolną wolę.

Teraz masz niepowtarzalną okazję przetestować

te niezwykłe dla innych stworzeń atrybuty...

- Myślisz zapewne „jak?”

- Myślisz? To dobrze – to znaczy że list trafił do człowieka.

Możesz porzucić list lub wyciągnąć dłoń

do napotkanego i szczerze zapytać -

„czy mogę coś dla ciebie zrobić?”.

Nie ukrywam że to mogę być ja

w jednym ze swoich ludzkich wcieleń.

- Często prosisz mnie o pomoc,

dzisiaj ja potrzebuję ciebie.

Wyczerpałem się - moc słabnie z dnia na dzień,
wszechświat i wszelkie populacje są zagrożone.

Dzisiaj ty możesz być moim doładowaniem,

przywrócić zasięg poprzez jeden ludzki gest.

To o wiele pewniejsze aniżeli koronki,

kapliczne skarbonki czy pokutna narkoza .

Pomóż mi odzyskać moc i wiarę w samego siebie

a tym samym w sens dalszego istnienia świata.

Jak zawsze, masz wybór i wolną wolę.

Twój P.B.

(aranek)

Z wizytą u Mikołaja

Pośród przyjaciół oraz znajomych,

on jest najbardziej zakręcony

no więc zadaję się z Mikołajem.

Wespół liczymy kłódki na moście -

nieme strażniczki rdzy po miłości,

blady poranek kręci szampanem.

Ja z wielkim pękiem cukrowej waty

on z astrolabium - mistrz nawigacji,

a między nami romans mydlany.

Bańki fiolecą się i niebieszczą,
ptasie podlotki zdobią teleskop,

my wniebowzięci – ona się kręci.

Słodka pokusa w sercu piernika,

słońce jak szczęście to jest to znika,

czasami pryśnie barką na Wiśle.

Przed dobrą nocą - show nad Toruniem,

to babie lato zakręca Lunie,

srebrzyste loki na papiloty.

Szasta się Galant, glansem w framudze,
ja z Mikołajem też się nie nudzę,
wpatrzeni w siebie - pod gołym niebem...

(aranek)

Bez pokrycia

"Wielkie to szczęście nie wiedzieć

dokładnie na jakim świecie się żyje."

Wisława Szymborska

https://www.youtube.com/watch?v=s4L-Sm6Cuew

Bezużyteczne

Noc układa mozaikę,
czarnym skrzydłem na oknach -

w sieci mucha samotna,

pająk zawisł na krajce -

podchodzi coraz śmielej,

patrzymy sobie  w oczy

- czym jest jedno cierpienie

wobec  niezmierzoności

chwili, która rozpęka

niemym krzykiem na trwogę,

kiedy oś ziemi stęka

od ciężaru oblodzeń,

jadu ludzkich uchybień

- czym w boskiej jurysdykcji,

jedno serce naiwne?

Patrzymy w oczy gwiazdom

jak winowajcy niemi, 

wiedząc że komuś gniazdo,

ktoś oplótł gąszczem cierni.

Nie nam - gdzieś tam – daleko...

Nam przecież, nie zaszkodzi.

Zawsze mamy pod ręką,

garście słów o miłości -

zbledną pośpiesznym świtem,

zadrą utkną jak sworzeń,

zawstydzone, rozbite

na wozie lub pod wozem.

Chudy pająk dziś w nowiu

głodny spłynął z framugi,
świat moknie w pustosłowiu -

bez instrukcji obsługi.

aranek