Kamyk w bucie

Tytularny

Mawiał radny z małego miasta,

(specjalista od bułek i ciasta)

- nic ci się nie upiecze,
w zakalcach jestem specem,

wałek mam w herbie, no i basta.

Błyskotliwy

Pewien Pan z pewnej miejscowości,

miał kram, a w kramie tym różności,

I chociaż kram był że Oj tam,

bo jaki Pan, to taki kram…

Nie jeden kramu mu zazdrościł.

Obciążony

Zając z bajki Krasickiego,

miał potomka co kolegom

już nie ufał,

na mróz dmuchał…

To go zjedli – jak swojego.

Czyścioch

Radził radca współobywatelom;

Po bożemu, bo przed niedzielą-

kąpać dzieci (nie częściej),

toż nie kurzy się w mieście.

- żeby tylko nie wylać z kąpielą.

aranek

Letnie

Pokój z widokiem

za firanką kometa 

rozplata warkocz. 

Kwadra księżyca

wiatr rozrywa strzępy chmur

na mlecznej łące.

Czwarta nad ranem

skowronki rozśpiewują

koniec koszmaru.

Powrót do życia

w otwartych skrzydłach okna

słoneczne igły.

Pszeniczne kłosy

rozcierasz ziarno w dłoniach

spływa kropla krwi.

Aranek

                                                  

Kiedy świat się zawali

Niebo dla świerszcza

Szedł uroczysty, zapłakany,

środkiem ulicy, sam bez mamy,

aż się baranek zerwał z nieba

i frunął nad nim, czyżyk śpiewał,

siąpiły kap, kap pelargonie

(świeżo podlane na balkonie),

słońce zmarszczyło brwi w kałuży,

bokser w bokserkach się oburzył

a wiatr zakurzył buzię piaskiem,

więc oczy jeszcze bardziej jasne -

wielkie rozlane dwa jeziora,

na główce loków aureola.

- Dokąd to mały? Oj nie dobrze…

- Dla kogo kwiatki?

- To na pogzeb,

(westchnął, aż ziemia się zatrzęsła)

- A czyj to pogrzeb? 

- Pogzeb świelsca.

- Nie płacz kochanie, to nie dramat.

- Lec tego świelsca moja mama,

packą na muchy az o...mieniał!

- To telaz mama do więzienia ?

Cóż było robić wzięłam świelsca,

pomiędzy wersy myk do wiersza,

- a ty spokojnie śpij kochanie -

tym razem się upiecze mamie.

Mam teraz w wierszach gzy, pająki,

ćmy zabłąkane i biedronki,

mnóstwo robali – a dlaczego?

To dobre miejsce jest na niebo.

(aranek)

Bez granic

20 czerwca na świecie obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Uchodźcy. 

Ustanowiło go ONZ, by uczcić odwagę i siłę uchodźców na całym świecie. 

To już ostatni dzwonek żeby posprzątać

zaprowadzić ład i nazwać po imieniu,

spisać na straty wszystko to co uwiera,

uszczelnić grodzić zasłonić przed obcymi.

Mogą przyjść z każdej strony wody powietrza

ziemi a nawet z wnętrza siebie samego

to nie Alzheimer afekt dwubiegunowy

ani obsesja to podstępni przybysze

nad wyraz groźni w szczelinach świadomości

najznamienitszych nawet głów państwowych.

"i rzekł pan - jeszcze jedną plagę ześlę na...”

Wszystkie poprzednie plagi były namiastką

wobec najbardziej z nich wyrafinowanej.

Trzeba uszczelnić granice oczy usta

wstrzymać oddech i zaprzestać kontaktów

z drugim człowiekiem tym bardziej seksualnych.

Powstrzymać każdy ludzki odruch nakazać

sercu mocniejsze bicie - to adekwatne słowo

na czasie, czasów w których zewsząd czai się

niezwykle groźny - ludzki, a jakże obcy...

(aranek)

Niebo zakochanych

Obraz "Niebo zakochanych" - Marca Chagalla

Niebo malowane

Wędrowne tęsknoty szybują nad miastem,

zjawiska niebieskie w atramencie nocy,

przyćmiewają księżyc twarzy alabastrem,

ognisty kur  pieje zachwytem miłosnym.

Oni przytuleni w zakamarku nieba 

- a co to za dziwy, kozioł z wiolonczelą?

Rozpościera skrzydła, noc ciemną rozrzewnia,

nutą powłóczystą jak weselny welon.

- Tańcz do rannych zorzy w świetlistej sukience,

tak śliczna, że niebo skłębione z rozkoszy,

a kiedy się zmęczysz wezmę cię na ręce,

ponad świt przeniosę, ponad krople rosy...

- Słyszysz tę melodię poprzez martwą ciszę?

Na śmiertelnej strunie, lód grobowy kruszy,

kolaże układa, niebieści lapisem

niebo zakochanych, nasz kącik dla duszy.

Nad Witebskie dachy, mokre od przywidzeń,

podfruwają gwiazdy z lirycznego wiersza,

na sztalugach nieba

- widzisz miła?

- widzę,

zakochanym płótna  maluje poezja.

(aranek) 

Diamenty rodzą się w ziemi

Klejnot                          Nicolette

Mały skrawek

naprawdę niewielki

kamień a pod nim tunel

w ziąb czerni

na dnie rozpaczy błyszczy kimberlit...

(aranek)

Luzik

Rzeka tak lśni dziś w nocy, więc smyk na "Rua da Prata",

w  apartamencie z WiFi - księżyc srebrnym paznokciem,

klika wiersze  miłosne na zamówienie lata;

Romance na dwa łokcie w letnich ciuszkach od Prada,

kleiste pocałunki pod konarem  figowca,

zmieszane "winhem verde" (zielone ma swój urok),

sieć zerwaną połatał, wspaniałą uwerturą

żabich godów w fontannie, po czym z miną światowca,

zasnął z gwiazdeczką w wannie (dawno miał na nią oko).

Wiatr co hulał wysoko, obniżył loty nieco –

świsnął i szasnął kiecą na taras św. Jerzego

(rankiem, jakiś Kopciuszek podziękuje obłokom).

Księżyc znikał, aż przepadł. Wiatr do rana się szastał

w stromych zaułkach miasta, a gdy wszystko rozhulał,

księżycową lirykę kupił od niego Julian.

- Może (wzdychał Romeo) - trochę pije, ciut ciasna…

Nic, że trofeum pękło w kilku miejscach ze szczęścia,

gdy przy Meia-de-Leite, ktoś przysięgał na wszystko,

że widział znaną gwiazdę jak błyszczała golizną,

to każdy się uśmiechał do magii tego miejsca.

(aranek)