To był zwyczajny wiosenny dzień.

10 kwietnia 2010 roku o godz. 8.41 samolot z delegacją na obchody 70-lecia zbrodni katyńskiej rozbił się pod Smoleńskiem; zginęli wszyscy na pokładzie, w tym prezydent Lech Kaczyński, jego żona i wielu wysokich rangą urzędników państwowych i dowódców wojskowych  - łącznie 96 osób.

Wyrwane z kontekstu poranka

*

Kto by pomyślał, ile łez zostanie

w filiżance niedopitej kawy,

niezwykle kruchej pamiątce po mamie,

utonęły wszystkie ważne sprawy.

*

A tu właśnie rozkołysał się kwiecień

zapraszając wiosennym gestem

 synku, dzisiaj muszę polecieć

ale jutro dla ciebie, już jestem.

*

Kochanie proszki na serce zabrałeś?

Bo wiesz....Co ja bym bez ciebie zrobiła 

nie śmiej się, już raz zapomniałeś. 

Jakaś ty dzisiaj troskliwa i miła.

*

Na stoliku porzucona lektura,

niespalony papieros się bieli.

U nas już po ósmej, a u nich która?

Ciekawe, czy już dolecieli?

*

Jutro kupimy wiosenne kwiaty,

tulipany, narcyzy, żonkile,

oczyścimy w ogródku rabatki,

przecież leciał tylko na chwilę...

*

Jeszcze woda pod prysznicem kapie...

Chyba upiekę sernik na niedzielę,

włączę radio, może coś złapię...

W radio jednak nie mówią zbyt wiele.

*

Ciszej dzieci! Ciszej - nic nie słyszę!

Jezu...To nieprawda...To się nie stało!

Jeszcze w korytarzu twój głos się kołysze?

Jeszcze... na stole śniadanie zostało...

*

Przecież polecieli oddać hołd i cześć,

w szczytnym celu na katyńską ziemię?

Komunikat!

„O ósmej pięćdziesiąt sześć

samolot runął na ziemię”.

(Godzina 8.56 była podana 10 kwietnia 2010 r w pierwszym komunikacie)

"Nie-ważki"

Se-kretne kopce
w deszczu kwietnego puchu
kret pod jaśminem.

 *

Spłoszona łąka
zmykają przed bocianem
figlarne żaby.
 *

Przecieram szkiełka
w różowych okularach
kwitną magnolie.

* 

 Złote serduszka
w ażurowych sukienkach
pachnie rumianek.

Makowe wzgórze
na rozchylonych płatkach
zalotny motyl.
 *

Wiosenny spacer
nagle opodal krzaczka
skubane gąski.

+ 

 
 Uśmiech mamy
niezapomniane kwiatki
niebieszczą łąkę.

"Już czas"

Obudź się proszę! Na chwilę, na wiosnę,

na jeden promyk w barwnych piórkach kaczek

i  rozsypane deszczem  w szklany  maczek,

 trele morele,  wiosennych dziewosłęb.

Wcale nie musisz, zatonąć w uśmiechach,

lecz po co moknąć  w mrożonej przerębli.

Marcują koty pod  kwitnącą wierzbą -

czarny, na pewno  pigmenty pomieszał.

Kukułka właśnie fortunę rozdaje,

miałam  w kieszeni groszaki na szczęście.

Młoda czereśnia ze strachu się trzęsie,

„oj co to będzie, gdy zakwitnę majem!”

Oj co to będzie, kiedy cię ominą,

esy floresy  na kwietnym obrusie,

żółte kuleczki  puszystych kaczuszek -

powiedz - dzień dobry! Pożegnaj się z zimą.

Tylko, już zbudź się... Nie dla mnie, dla siebie!

W  groszku deszczowym na skrzydłach jaskółek,

będzie ci ładniej,  bez sennych ogródek,

życie jest cudem – jeszcze o tym nie wiesz?

Obudź nadzieje nagłą myślą jasną,

lekką jak zwoje  organzyn tiulowych,

nikłą poświatą  w łąkach  zatulonych -

zachwyć na nowo, nie pozwól im  zgasnąć.

'Poproszę"

 

                                 (obraz - Rafał Olbiński)

Będę na nią czekać, za miastem na wzgórzu.
W czerwonej spódnicy zakładki wygładzę,
gdy usłyszę płoche szelesty jej tiurniur
kołyszące biodra jak młodziutką trawę,

zapłonę ogrodem od jej obietnicy,
aż pąki nabrzmieją pod ciepłą pieszczotą.
Rozpędzą nurt wiatru, rozwieją spódnicę,
usiądę na krześle, a nogi wysoko

oprę na księżycu, tak jak na huśtawce.
Poczuję jej oddech jak pachnący groszek,
zatopię się w niebie na perłowym hafcie,
gdy podejdzie bliżej – spełnij sny poproszę.

Nie wróż mi przyszłości, zaciskam ją w dłoniach.
Tylko bądź, bo z tobą dobrze mi jak z nikim.
Namaść mnie swym światłem jak kwiaty jabłoni,
daj ciału swój dotyk, a sercu słowiki.

aranek

Bez cienia

 

https://fajnepodroze.pl/slonce-ciekawostki/

Bez cienia

Może po tamtej stronie nieba,

cisza jest błogim ukojeniem,
myśli oplata czysta przędza,
serca na dłoni, jak promienie.

Grzech, nie zaplata się w warkocze,
przyjaźń w źródlanej toni błyszczy,
a prawda patrzy prosto w oczy,
w trawie mysz polna tylko piszczy.

Lustra są jasne, skrzydła czułe
i wiele znaczeń bez znaczenia,
słowo nie zrani, nie ukłuje,
miłość nie chowa w kruchych cieniach.

Więdną zawiści i podstępy
opatulone w mgieł zasłony,
czas mknie swobodnie, bez pokrętnych
ścieżek w ogrodach jabłoniowych.

Może po tamtej stronie - niebo
oparte na solidnych stropach
i nie potrzebne słowo przebacz,
a zamiast chleba - słowo kocham.


(aranek)

" W pułapce"

„Ja”-  jestem centrum wszechświata.
Myśl jak barwna nić na płótnie
przeplata inne.  Podstępnie
układa znane schematy.

„Ja” - przywiązuję najwyższą wagę
do nietrwałego zjawiska
własnego ciała, umysłu...
Otwiera wolno pułapkę

egoizmu i ciasnego
więzienia pragnień i myśli.
Nie otworzy się na innych
obnosząc siebie samego.

Efemeryczne chciwe  „Ja”.
Maleńkie w czasoprzestrzeni,
wielkie w łakomym myśleniu,
w rozdętym ego, pazernych snach.

„Ja”  nie jest samo na Ziemi.

(aranek)

Nocna impresja

 

Bolesław Szańkowski (Warszawa 1873 - Fischbachau w Bawarii 1953),

 popularny malarz-portrecista,

 studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych (1891-1894), ...

Nocna impresja

Zobacz  noc, jaka dzisiaj kapryśna,

szelma chyba o ciebie zazdrosna,
zasłoniła mnie cieniem rozmyślnie,
kwiaty z sukni zabrała po prostu

i zaplotła je w krucze warkocze,
przypinając złotymi klamrami,
teraz  wdzięki przed tobą roztacza,
tak ponętnie wtulone w aksamit...

A  ty nie patrz tej  złodziejce w oczy,
chodź pójdziemy zobaczyć na moście,
jak uroczo  spadają   do wody,
srebrne róże,  gdy szepczesz miłośnie.

Niech  zaiskrzy podniebna cyganka,
w szale złości rozpali  firmament,
 a ty całuj mnie, aż do poranka
i rozniecaj ten złocisty zamęt.

Zawiedziona, niech odda sukience,
kwiaty, które ukradła podstępem,
a ty kołysz i kochaj namiętnie...
Mrugnij do niej,  raz - na odczepne.

aranek