OCZAROWANIE

 (willem haenraets)

Dzień się zestarzał i przygarbiony,

chyłkiem przemyka pod fasadami,

a przy fontannie, bukiet peonii,

miły pan wręcza samotnej pani.

Leniwe światło lampy ulicznej,

otula blaskiem wieczorny spokój,

kropelki wody tańczą o zmroku

chodź na ławeczkę,

zobacz jak ślicznie,

,

 w wykuszach światła, jak w iluzjonie,

czarują bajką swe tajemnice,

w każdym z nich bije serce wieczoru,

jak w niemym kinie, toczy się życie.

Popatrz na niebo, tak ociężale

sklepieniem siada na drzew arkadach,

przyjrzyj się właśnie, jedna  z nich spada

spełnić marzenia

 w kosmicznym szale,

i we fontannie kąpie się z wdziękiem

pluska złociutka, jak rybka w rzece

Spójrz jakie życie może być piękne…

Tu przy fontannie,

 na tej ławeczce.

(aranek)

Ten pierwszy

TEN PIERWSZY

Jaki on będzie?
Może deszczowy,
lecz nie przemoknę, on przecież wcale
nie będzie ważny dla mej urody,
jak łódź odpłynie odbiciem fali.

Wiatr będzie szukał,
a potem innej
rozwieje włosy, rozedrze suknie,
może się ze mną we mgle rozminie,
ostatnią gałąź z rozmachem utnie.

Powszedni wtorek,
może sobota,
z piekarni będzie pachniało chlebem,
środkiem ulicy moja tęsknota,
już niepotrzebna, pójdzie przed siebie.

Za nią podąży
zmęczona wina,
niosąc dzban grzechów
i stroskane sny,
młody poranek ich nie zatrzyma,
będzie uśmiechem wabił nowe ćmy.

Niby zwyczajny,
w znoszonym płaszczu,
pogłaszcze kota, obudzi ptaki,
pierwszy dla kogoś właśnie się zacznie.
A w moim wierszu będzie ostatnim. 

Aranek

Ach to ty:)

"Marcowe promyki"

Wiosenne czary
Nagle zakwitło w trawie
tysiąc stokrotek
 

Szkolne wagary

w parku spłoszone wróble

pierwszym dniem wiosny
 

Marcowe koty
rozrzucają pod wierzbą
marcowe koty

Zimowy sweter
odpływa nurtem rzeki

urok  Marzanny

Marcowe słońce
bursztynowy deszcz piegów
na twoim nosie

"Akwarela"

Szorstkie tło poranka podziwiało uśmiech
zamglonej pasteli, jeszcze w nocnej halce,
gdy poprzez zazdrostki koronkową szparkę,
promyk rozanielił, przytrzymał na dłużej

sny nieodgarnięte z rozmarzonej zaspy.
Kocie wąsy mlecznym pomalował żartem,
na różanecznikach zawiesił różańce
migocących kropel, gdy odprawiał gwiazdę

pochwyconą nocą na szczęście, ciut dłużej,
zatrzymał swój dotyk w ciepłych smugach światła -
gładził moje skronie czułym skrzydłem ptaka.
Podniosłam powieki, a on w twojej bluzie

miga się przewrotnie, zaprasza na mleko.
- Kot moczył w nim wąsy, przez chwilę niemałą,
z kwiatów kapie woda, znowu się przelało,
gwiazda poszła sobie - może nie daleko...

Na sztalugach, mokra jeszcze akwarela.
- Byłam twoją muzą, czy mi się zdawało?
Dziękuję za mleko, wypiję kakao,
a tytuł obrazka – „ślady łap w pościelach”.

"Można odchrząknąć"

 Wszystko odbyło się zgodnie z prawem,

nie ma to jak patrzeć z boku, no i pokój

w Europie, już nie jest zagrożony.

Można na chwilę wpaść do domu,

uśmiechnąć się do żony, pogłaskać psa,

sprawdzić dzienniczek, bo smarkacze

mają za dobrze i nie chcą się uczyć.

Taka prawda, ojciec sobie nawet zegarka

nie kupi, takiego jak kolega - zakup nowego

Porsche przesunie w czasie, nie mówiąc

już o wczasach – tylko gdzie w tym roku?

No bo raczej... nie - na Krym, nie wypada!

Tam jeszcze bałagan – kumple dzwonili.

Pożyjemy – zobaczymy. Może coś podskoczy

na giełdzie – zaprocentuje krwawica.

Śliczna pogoda ma być na Wielkanoc –

może … by tak... co tam polityka...

Święta, rzecz święta!

Dosyć się nakrzyczeliśmy!

Chrypka, to już taka, nasza

wstydliwa choroba - zawodowa!

" Wirtual(nie) "

Cóż począć, gdy nagle życie utraciło sens?

Oczom nie wierzę, na monitorze ażurek!

I co? I nic. Klik, klik - jeszcze raz zresetuję,

jednak dobrze wiem, to największa z możliwych klęsk,

spadła właśnie na mnie! Włączam wyobraźnię -

długie wieczory bez: Blogera, Facebooka,

Gmaila, nie mówiąc już o … jeszcze przeszukam,

tylko nie to! Lęk włazi pod sweter Backspace,

Enter i ...znowu nic - niedostępny internet!

Czarna dziura w środku nocy. Smętnie otwieram

okno na real, tam noc uwodzi blagiera,

jaskółka czarno-skrzydła, ociera się o dzień

srebrzystym światłem. Myśli świtają szeptankę -

To, tu i teraz, życie przemija ukradkiem.