Mezalianse

Pantofelek kopciuszka

Mezalianse


Spadła gwiazdka z półświatka, utknął jej obcas w darni
razem z kocim ogonem - kocur rozdarł pół miasta,
aż na dachu piekarni przechyliła się kwadra,
no i wpadła w mezalians z długim cieniem latarni.

W garncu marca dojrzewa przyprawiona finezją,
bossanova - liryka pod godowym płaszczykiem,
lekko miesza powietrze szumem bocianich skrzydeł,
zapach ciepłego chleba, ćmi spełnienia esencją.

Skąd się zerwał podrywacz w prochowcu wszędobylskim,
rozdmuchując aromat na skwery i ulice…
Zgrywa niby wariata i zrywa okiennice,
by do rana pół świata znało smak sensacyjki.

I zabrzmiała melodia, kosmicznym dysonansem;
Dziewczyna na bosaka, niosła kota pod dresem,
piekarz wracał do domu ,wtem wykukał w latarnię,
spotkał boćka z przesyłką pod zdziwionym adresem.

Refren czkawkę odbijał, szumiało młode piwo,
nagle każdy zapragnął uraczyć się szaleństwem;
Zrywać, spijać, lub wdepnąć... Wiosnę rwać dzikim pędęm…
Pod złamanym obcasem, wyrósł fiolek z pokrzywą.

aranek

Szkatułka

Szkatułka


Niech każdy zabierze co mu się spodoba.
Ozdobne precjoza - zimne ludzkie słońca,
ich blask, martwym będąc, zapłodni od nowa
ślady przemijania, zatopione w żądzach.
In spe, nowe życie dla nich się otwiera
znowu, będzie chodzić zegarek z dewizką,
wreszcie w pełnej glorii, znudzona kamea
i krzyżyk na drogę, odetchnie tak blisko.


Tępy blask obrączki, pechowy pierścionek,
załzawione perły, zerwany łańcuszek…
Nie wystroją pustki finezyjne kolie,
udawanym blaskiem - imitacją wzruszeń.
Zostawcie aksamit dyskretnej wyściółki,
żeby nikt nie dostrzegł, nadto nie usłyszał,

(kiedy zamkną wieko ozdobnej szkatułki),
tajemnicy wnętrza, gdy nastanie cisza.



(aranek)

Klucz

 

Obraz - Irene Sheri

Klucz 


Niemowlę usypia kołysaną nutką
o zapachu mleka, śnić będzie do rana.
Pomiędzy kroplami, wyłania się „ ma ma”,
zabielone słowo rodzi się cichutko.
Pierwsze - drogocenne, sfrunęło bezwiednie,
w półsennym zachwycie, zamglone zasypką,
śmieszne dziwadełko, pochwycone, szybko
przysiadło na wargach misternym narzędziem

- kluczem poznawania. Wśród hierarchii znaczeń,

ważniejszym niż łyżka, zegarek czy rower.
Z każdym dniem przybywa i słowo po słowie,
bogaci precyzję, strategią doświadczeń.

Jakie znajdzie cele wśród ułudy życia ?

Sztukę samą w sobie, daną człowiekowi,
wartościowe światło, by rozjaśnić drogi,
błysk sławy, czy ostrza, skrytego w poszyciach?
Komu kłaniać będzie, czy służyć powinno?
Zniewolonym będąc, nie osiągnie celu,
jedno już wystarczy, żeby zranić wielu,
nim zawyrokuje, lepiej by zamilkło. 

Jest czystą poezją słowo łzą dotknięte,

bez razów, policzków kluczenia złym żartem,

lecz stąpa przez ciernie, toż miało być święte,

lśnić magicznym kluczem, mieć skrzydła rozwarte...

...

aranek

Różowa wstążeczka

Różowa wstążeczka

Tekst do melodii 

Walca A- mol Fryderyka Chopina



Za nic sława, modny frak
w blasku świecy spłonie dzień
o drezdeńskiej róży w snach
księżycowa srebrzy pełń


"moja bieda " smutny walc
melancholią pisze list
w młodym sercu echo prawd
na pięciolinii łzy...


Różową wstążeczką przewiązane sny,
przewiązane sny
przewiązane sny
żalem drżącą ręką, zatrzaśnięte drzwi,

zatrzaśnięte drzwi

od dziś.

Jeszcze blisko w nutach skrzy
suchy płatek pachnie tak
jakby cały ogród i
róży tysiac, w refren wpadł.


Różową wstażeczką przewiązane sny
przewiązane sny
przewiazane sny
czas pożegnać dziecko i młodzieńcze sny
i młodzieńcze sny
już dziś.


Melancholii gorzki smak,
krasi nutą nowy dzień
nic że walc, gdy strojny laur
w wieniec róż zaplata cierń


Różową wstążeczką przewiązane sny
przewiązane sny
przewiązane sny
coraz bardziej ciężki maski sztuczny blichtr
maski sztuczny blichtr

od dziś


zakochany w wiośnie ptak
przebudzony w trawie cień
drżcy liść, czerwony mak...
przypalone skrzydła ciem


Pocałunkiem czułych warg
wciąż wraca dom we śnie...

----
za nic róż ogrody

i współczesne mody
kiedy szepczesz 

- kocham cię.



aranek

Molto vivace

obraz Henryka Siemiradzkiego Fryderyk Chopin

w salonie księcia Radziwłła w 1829 roku.

Molto vivace

Odkleiła się z nieba w muślinowej sukience,
wpadła w zimowe kwiaty wytwornie zamrożone,
walc trwał jedną minutę – rozpisany na więcej...

Wirowała tak pięknie, a mróz jęczeć i skwierczeć
nie przestawał i gonił jak piesek za ogonem,
aż zamierało serce w muślinowej sukience,

szaleństwem kołowrotka kręcił kosmiczną pchełkę,
coraz prędzej i prędzej, taktem niby wesołym,
chcąc zmieścić się w minucie rozpisanej na więcej...

Zanim ktoś zauważył niewidoczną tancerkę,
w katarynkowym walcu, nikt nie widział łez słonych,
na dywanie i wzorku w muślinowej sukience.

Minutowa drobnostka - towarzyskie przyjęcie,
rozweseliła wielce salonowe amory,
żyjąc jedną minutę, przetrwała znacznie więcej…

Wciąż rozkwitają kwiaty na pamiątkę niesfornych
harców, które Maestro utrwalił dla potomnych,
misternym taktem pchełki w muślinowej sukience.
W "Minutowym" walczyku, taktów było więcej.



aranek

Zapach wiosny

 

  

Zapach Wiosny


Drży pod śniegiem przyczajony, tylko czeka
na okazję, żeby zbudzić srebrne nuty,
figlem zabrzmieć, romansowo do batuty
dyrygenta, już z daleka się uśmiechać.

Śni o kwiatach jaśminowych a na nosie,
sen unosi (kiedy chrapie), śnieżny płatek,
kryształkami delikatnie cięty w gwiazdkę.
Spływa wolno w sen zimowy, drży, łaskocze,

pląsa w szklanych obcasikach i wygląda
spod pierzynki - czy wypada zimą pachnieć?
Kusić, skakać i zaliczać każdy kwiatek,
zaproszeniem do walczyka konkurować,

aromatem tak nasączać młodą wiosnę...

Wtem wirtuoz zamknął klapę - co jest grane?

Z fortepianu kwietne nuty płyną same.

W łzach skowronka najcenniejsze...
Szopenowskie!

                                                          

(aranek)

Równoległy

 

Dziwne sny. Źródło: steemit.com

Równoległy

Zapadam się coraz głębiej w nocny pył,
ku mojemu zdziwieniu biały jak śnieg.
Piękny widok, wspaniałe pustkowie,
próbuję wziąć głębszy oddech…
Halo! Czy jest tutaj Człowiek!
Kto kliknął option Backspace?
Jest biało cicho, pusto, nic...
wszystko się skasowało;
Prawda, godność,wstyd
współczucie …

Wszystko co ludzkie.

Wyłonił się most!
Może Olmekowie
wybudowali przejście
nad Morzem Obojętności,
zacznie się wszystko od początku
i znowu wybór lecz czas się kończy;
Stagnacja, czy zapaść w Morzu Pozorów?


Tu i tu, jest niestosowna - czarna wieczorowa,
a mówiłam, na drogę ma być kolor mojego życia.
Co za różnica? Chcę oddychać, to kara czy nagroda
przełamać lęk, iść do przodu – zrobić pierwszy krok

w nieznanym kierunku innego wymiaru ...

aranek