Villanella poplątana

Villanella poplątana

A jakże  mogła, zbudzić się miłość,

gdy pod jaworem nieboga śpi?

Błędnym księżycem serce zbłądziło,

godziny smutku, we łzach rozmyło,

a jawor zaplótł w sny „trzy po trzy”.

To, jakże mogła zbudzić się miłość?

W zielonej trawie tyle się śniło,

aż nagą prawdę, zaskoczył świt,

to księżyc zadrwił, serce zbłądziło,

a jednak w nocy coś się roiło -

jawor rozsypał więcej niż  trzy,

lecz jakże mogła zdarzyć się miłość

gdy -  była tylko tej nocy chwilą,

kołyską myśli, wplątanych w sny.

Błędnym księżycem serce zbłądziło.

Wraca pod jawor, żeby się śniło,

plącze się nie raz, a księżyc kpi,

lecz jakże  może zdarzyć się miłość,

gdy dla księżyca serce zbłądziło?

Zaproszenie na...

Włącz podkład muzyczny podczas czytania tekstu  
"Menuet z Kwintetu smyczkowego E-dur "

Miłego i radosnego śpiewania:)

Śniadanko z grafomanką                                          

Obsesyjne myśli budzą od poranka,
co by tu naskrobać dzisiaj do śniadanka?
Owce na piżamce,
śpią w spienionej piance,
wąsy w filiżance moczy kot.

Pani Wena kruszy ząbki na sezamkach,
Kota nic nie wzrusza, więc wymownie parska,
Nie uniknie ansów,
kiedy brak dystansu,
do whiskas(u) wpadło kilka klątw.


Twórczy gniew, morzy ziew,
jednym tchem, też coś zjem…


Czerstwa bułka miodem lepko skleja wersy,
spod poduszki właśnie zbudzone krakersy,
w kieszonce piżamki ,
skarmiają baranki,
kawka grafomanki leje się .


Twórczy gniew, wzbudza ziew,
kawki łyk – wierszyk w mig.


Jedna czarna owca odpadła z piżamki,
becząc że wymiata z łóżka grafomanki,
pod łóżkiem baranki.
wcinają odłamki,
po sezamkach których nie zjadł kot.


A spod pióra, sfruwa chmura -
jeden wers,
drugi wers,
trzeci wers
w ciężkich bólach się narodził, młody wiersz.


Słodziutki miodzio, żadna wielka sztuka,
bez zahamowań wkleję na Facebooka.


A na Fejsie do zatrzęsień -
jeden lajk,
drugi lajk,
trzeci lajk,
kumpel z Peru też napisze że, o right! .


Słodziutki miodzio, żadna wielka sztuka,
z powodzeniem wkleję na Facebooka.

(przerwa na wariacje)


Brawo, bravissimo, że aż serce rośnie,
trochę głupia sprawa, poplamiona pościel,
teraz jeszcze pośpię,
potem mnie poproście,
może wam napiszę, nowy wiersz.


Kawy łyk wierszyk w mig,
Co tam treść, byle pleść…


Jeśli masz ochotę na pyszne śniadanko,
z poetyckim kotem oraz grafomanką,
to się pięknie kłaniam,
krok od zbzikowania
i wcale nie wzbraniam –

tylko whiskas weź!

(aranek)

~~~Wstążka~~~

~~~~Wstążka ~~~~

Może w tataraku, zagubiona wstążka,
przypomni jesieni, ten ranek przed burzą:
Jaskółki nad ziemią, moje niebo w pąsach,
gdy pogańskie oczy tak palą, aż suszą

przemoknięte wiersze, pisane nad ranem.
-A po cóż układać? Miłość, to poezja!
Cudna, kiedy traci wszelkie panowanie,
wiatr lubieżnik w trzcinach bieliznę rozwiesza,

ciało pachnie trawą i wodą z jeziora,
kiedy szorstką dłonią zsuwasz wstążkę z włosów.
Nie wstydzi się uczuć, zatracenia pora
w rozsypany warkocz, wplata tysiąc kosów…

Pomiędzy burzami pogubione wersy
po omacku składam, w zachwyt ust zaszczepiam,
pochylasz się z wiatrem i wicher masz w piersi…
Wiersz sam się spowiada w przerywanych szeptach.

Kiedy znajdziesz wstążkę, odbierz ją wiatrowi,
żeby się nie chwalił, że wiersze zaplatał -
przygarnij do serca, gdy nastaną chłody,
będzie mostem tęczy - Jesieni do Lata.

aranek

* * * ~~ * * *

Spacer

Od gwiazdy, do gwiazdy, na bezsennej ścieżce,
zrywam  złotych rogów, akacjowe listy.
Hebanowa dama w warkocze zaczesze,
czarną smugą mroku odurzy jak whisky.

Zagarniam szmaragdy z lipcowej komnaty,
pełnymi garściami, aż toń nieba skwierczy.
Niech harmonia nocy połączy z Wszechświatem,
wodą szmaragdową, studzi zgrzane serce.

Upić się i utknąć w "Księżycowym rogu",
pomiędzy gwiazdami szukać orzeźwienia,                       
dla spragnionych myśli w kolcach dzikich głogów,
na krawędzi nocy, zatrzymać w półcieniach.

Pod złoconym dachem, ponad przebudzenie,
szmaragdową szklanką, aż bezkres rozmoknie.
Sam Śukra polewa w kosmicznej  tawernie -
jeszcze raz to samo! I miejsce przy oknie.

'O Sole Mio'

Po włosku

Mam dla Ciebie, mnóstwo pięknych podarunków,
echa wierszy, poszum trawy w moim śnie,
mogę oddać nawet księżyc na pagórku,
słodycz ciszy bezimiennej…
Ale nie!

To niemądre, bo zabraknie ci wazonów,
do zebranych łąk kobierców, oraz ziół,
nie, nie zmuszę (Mio caro), do slalomu
między wiersze, na obłokach złudnych pszczół.

Wszystko było: Płomień piekła, nieba błękit,
róż wymowa (grzeszna, śmieszna i we łzach).
Nie przebiję, bo mój księżyc ciut za cienki.
Wtem piosenka – „Mamma Mia” -
wiem już Ach!

Finezyjna jak  - Lu(Bella) na gorąco,
w nutach mięty, ostrych przypraw srebrny nóż -
nie przesłodzę, nie prze(solę) - ach melodio!
Niech rozkoszą boską natchnie  –
Amor Stróż!

Nietypowe?  Ale jakie poetyckie,
już na zawsze, pozostanie w twoich snach -
w twoich ustach, przeciągniętej każdej nitce…
Wiem na pewno –
„Ona” ma, nie jeden smak!

 https://www.youtube.com/watch?v=Fyi4Ylxmq3M