Nie żyje Tadeusz Różewicz

Jeden z najwybitniejszych polskich poetów współczesnych, prozaik, dramaturg i eseista zmarł we Wrocławiu w wieku 92 lat .

„Jak dobrze”   Tadeusz Różewicz

   

Jak dobrze
Mogę zbierać
Jagody w lesie
Myślałem
Nie ma lasu i jagód.

Jak dobrze
Mogę leżeć
W cieniu drzewa
Myślałem drzewa
Już nie dają cienia.

Jak dobrze
Jestem z tobą
Tak mi serce bije
Myślałem człowiek
nie ma serca.

***

„Czas na mnie”  Tadeusz Różewicz

Czas na mnie
czas nagli

co ze sobą zabrać
na tamten brzeg

nic

więc to już
wszystko
mamo

tak synku
to już wszystko

a więc to tylko tyle

tylko tyle     

więc to jest całe życie

tak całe życie

science fiction

Science fiction

Czyściłam grządki i ogródek,
kramując z kretem, pod jaśminem
nagle na  klombie, ufoludek
zjawił się z rozmarzoną miną.
Najpierw myślałam, że Mikołaj,
daty pomylił po pijaku,
lub zagubiony erotoman,
więc mówię - nie strasz mi tu ptaków!

Gość osobliwy ciut zielony,
błyska przyjaźnie wielkim okiem
głosem w tonacji rozmarzonym,
skrzeczy - ja byłem tu przed rokiem.
Mogłem polecieć na Riwierę,
ale lazury mam u siebie,
a tu ...(zaskrzypiał jakoś szczerze),
ładniej jak u sąsiada w niebie.

- No gadaj, byłeś u pana B ?
- Taki mądrala, czasem wkurza -
zanim pomyślisz, to on już wie.
- A niebo? Klitka nie za duża...
Pusto tam, wieje, nudno, cicho,
aniołki ładne, nic nie powiem,
lecz usługują tylko mnichom
i gościom z nadbagażem w głowie.

- Mówisz o mędrcach i poetach?
- A pana L.K. tam widziałeś ?
- Już nie pamiętam, głowa nie ta...
Ma wrócić z czyśćca w poniedziałek!
Usiadł kosmita zamyślony,
świszczy coś bzyka a skowronki,
wplotły w preludium wyższe tony,
srebrząc wibratto ponad łąki.

Pachną czereśnie, pączkują bzy,
w trawie coś piszczy, coś wykluwa,
kosmita duma, wtem mówi – Ty,
chyba zostanę dłużej u was.
- Jak długo zechcesz, lecz racz rozważyć,

co w trawie piszczy, bo jest zagwozdka

w naszej zmienności już się rozmarzysz,
a tu zadyma ...
- Ups... To jest Polska ?

(aranek)

"Zalane w cztery chmury"

Wczesnym rankiem na łące,

niebo w mglistej podomce,

stąpa w wilgotnej trawie

bucikami aniołów.

Goni zziajaną żabę

zupełnie bez pardonu

i tworzy arabeski,

znacząc niebieskie kreski.

Trawa jakby zalana

na błękitno od rana,

cztery chmurki jak pchełki

jakoś tak, po niebiesku,

chabrom z małej butelki,

tak po jednym uśmieszku...

A przetacznik z ukosa-

czy to na pewno rosa?

Nachlapały hafciarki

na niezapominajki,

oczka lekkim cyjanem

pociągnęły baśniowo.

Kiedy słońce zaspane

wstało całe różowe,

popatrzyło na łąkę-

Nie! Tylko nie  biedronkę!

(aranek)

Życzenia:)

Wszystkim  przyjaciołom i czytelnikom życzę

Radosnych Świąt Wielkanocnych, wypełnionych

nadzieją budzącej się do życia wiosny

Pogody w sercu, miłości i radości ze Zmartwychwstania Pańskiego

oraz smacznego Święconego w gronie najbliższych.

Teresa:)

Wspomnienie :)

 "Święta u babci"

Zapamiętałam krzyk gęsi przy stawie,
białe koszule potargane wiatrem
i słońce co szyło jak złoty krawiec
wielkie marzenia pół serio, pół żartem.

Taki był pyszny tort marcepanowy
i skradziony zając z babcinej święconki,
poszłoby na kota, bo przecież łakomy,
ale winowajca nabawił się kolki.

Dom pękał od gości, a baby na stole
kusiły nieznośnie zdobione lukrami,
jajka malowane z tak wielkim mozołem
i pierwsza sukienka przymarszczona w talii,

która doszczętnie uległa zniszczeniu,
zwiewając biegiem od wiejskiej tradycji,
utknęła na płocie jak przeznaczenie,
zapominając o wzniosłej pozycji.

Wesoły dzień nastał na Rezurekcji
i takie wesołe były tamte święta,
na zawsze pozostał w mojej pamięci
lukier i mokra dorosła sukienka.

Dzisiaj wspomnienie pogłaskało czule,
marcepanowym znajomym zapachem,
prasując obrus i białe koszule,
słyszę krzyk gęsi u babci przy stawie.

Żonkile

Żonkile

Rozsypały się syjońskie gwiazdy
jak wiosenne kwiaty na bruku.
Jeszcze drżące od bólu i wzgardy
gasły smutne w piekielnych wybuchach.

Leżą cicho, za cicho, za straszno,
rozrzucone na brudnych ulicach;
Na podwórku... 

W piwnicy...

Na poddaszu...

Zawieszone na okiennicach...
Poranili, we krwi wytarzali,
buciorami wdeptali w błoto.
Nikt tych gwiazd nie chciał ocalić,
umierały obdarte ze złota.

Czy tak można gwiazdy zagrzebać
w potarganych brudnych sukienkach?
One przecież należą do nieba!
Ich nie trzeba nosić na rękach.
Ich nie trzeba wrzucać do pieca,
poniewierać i spisać na straty.
Niechby lśniły w kolejnych kwietniach,
rozsypane jak wiosenne kwiaty.

Niebo liczy swe dzieci i płacze,
kiedy wiosna się kwietniem wychyla,
ziemia widząc nieboskłon w rozpaczy,
dla tych gwiazd zapala żonkile. 

aranek

"Łzy"

"18-miesięczny Naushad cierpi z powodu niedożywienia. Chłopczyk leży na nogach mamy w ich domu w miejscowości Kalonda w północnych Indiach. Indie zajęły 65 miejsce z 84 w rankingu najbardziej cierpiących na głód krajów na świecie., foto: (fot. REUTERS/Parivartan Sharma)"
 

(pierwsza)



człowieku w zszarganym płaszczu
kobieto przy drodze
zbrukane życie z oczami
jak młody zajączek
wyrzutku podrzutku
zhańbiony opluty
wyzuty z zasad
złodzieju bezdomny
pijany kaznodziejo
naćpana nadziejo
uliczny brudzie
podeptany 
człowieku

jesteś

cudem





(druga)



śliczne niemowlę
jaki silny
jak się uśmiecha

poradzi sobie w życiu
wybrał pieniądze
na roczek

to taki mądry
chłopiec
syneczku proszę

syneczku proszę
przecież cię uczyłam
nie zabijaj




(trzecia)



Tylko spójrz jacy piękni
dumni i waleczni
boję się ich
ja też
i on
i ona
i oni
wszyscy
boimy się ludzi
oni mają rozum





(kolejna)



hej ty łachmyto
ty nam nie mów
my wiemy lepiej

bo on jest nasz
bo on jest królem
nie dla takich jak ty

nie właź jak świnia
do chlewa
na pałace




(...nasta)



rozmowy za plecami
rozmowy o zmierzchu
rozmowy niekontrolowane

nikt nie słyszy
a ono
przysnęło
ciii

można być sobą 





(-siąta)




pozamiatane
umyte
lśni

nawet pachnie
ładnie dla oka

coś toczy
od środka

przecież
nie widać

błysk