"Zielony uśmiech"

„Szczęście? -
to co dzień dostać jeden uśmiech
i zwrócić jeden wiersz.”

/Władysław Broniewski/

 

 

Zielony uśmiech dla poety:)

Poeta napisał wiersz o szczęściu,

Zmalował miłość na szmaragdowo,

czytałam wieczorem, przed zaśnięciem -

budzę się rankiem z zieloną głową.

Patrzę do lustra...  coraz zieleńsza!

Włosy zmieniły się w wodorosty,

Cera? Mój Boże ! Od mchu ciemniejsza,

w  zielonych oczach kwitną zarosty -

w kiszeni  trencza rechocze żaba

(nawet nie pytaj w jakim kolorze),

abażur, dywan, szara kanapa,

ściany i sufit  i  biały orzeł

z obrazu stryja, zatoczył koło

nad  moją głową:

- To nic śmiesznego!

- Czy ja papuga  jestem, czy gołąb?

- Możesz tak zostać, 
popatrz kolego - mój nowy imidż!
To sprawka wiersza!

Czytając wczoraj  na dobranoc,

usnęłam (czując się ciut zieleńsza),

przez sen, nie przeszło, co będzie rano.

Mogę pozostać w wiosny zarostach,

niech mi zakwitną jeszcze kaczeńce,

lecz nie możliwe,  żebym zazdrosna

była, o Broniewskiego  wiersze?

A skąd rumieńce?

Nie wiem, nie wiem …

Zielono dzisiaj, szmaragdowo,

motyl  przeleciał nad moją głową …

Zielony ? A jak! No tak.

"Uciekające obrazki"

Autorka Obrazu: Joanna Sierko Filipowska

( z okna samochodu)

Raniutko, tak nieśpieszno,

muzyk trącał klawisze,

rzesze młodych listeczków,

drżały w  zbudzonej ciszy

sennej łąki zielonej,

jeszcze takiej niewinnej,

otulonej welonem,

rozespanej dziecinnie.

Rozsypały się w trawie

roje żółtych koszyczków,

urządziły zabawę,

śniegiem białych zawilców.

Pośród nich dumnie chodził,

biało czarny jegomość,

jak po sumie dobrodziej

i klekotał wiadomość,

że boćkowa  niebawem

będzie miała pisklęta -

tę dostojną paradę,

odbierały  panienki

Z rozwianymi włosami,

młode wierzby ciekawe -

wietrzyk z nimi się bawił,

a  tam dalej nad stawem,

słońce tuliło wiosnę

i kąpało się w wodzie,

z  kiełkującym  zarostem,

jak królewski czarodziej.

Tuż nad drogą baldachim,

ażurowej zieleni,

płynął razem z drzewami,

rozmarzonym  półcieniem.

"Pogadamy hipotetycznie"

/Rafał Olbiński/

Często wchodzi w moje myśli bez uprzedzenia,

kiedy  mam bałagan i nie jestem gotowa     

na  łyczek gorącej,  niesłodzonej rozmowy.

Zwłaszcza, że dopiero  wyrzuciłam marzenia.

Zamknięte (krzyczę) -  nie mam  już nic, dla nikogo!

Motyle i złote pszczoły  w noc odfrunęły,

ptak który gniazdował w sercu,  rozsypał perły -

nie zatrzyma wiatru nad urodzajną łąką.

Gniazdo boli pustką,  lecz nie do wynajęcia  -

zostały ciernie po różach w podstępnych słowach,

a zmięty łut szczęścia,  jak robak się zasiedział.

Powraca skrzypieniem nocy, ciszą pożądań

bezszelestnie  węszy (rozochocony żebrak) -
pogrywa w zielone,  w końcu mówię mu - zostań...

"Bajka z zagubionym morałem"

 

Gdzieś niedaleko, za zwykłym czasem,
na peryferiach poczciwych snów,
garbaty anioł mamrotał pacierz -
och błagam panie przywróć mi znów
ciało, co w tańcu słonecznych smug
nie wstydzi się być nagie.

Drugi uroczy jak boski cud,
zawstydzał wdziękiem wyobraźnię,
wzdychał przez sen - daj siłę bym mógł,
podążać żwawo z kulawym światem,
więc jeden włos anielski zabierz,
na rzecz zwinniejszych stóp.

Trzeci lękliwy, bardzo zmęczony,
skromnie przytulał się do swych snów.
Z powodu wrednej cierpiał żony,
więc szeptał we śnie - daj spokój wreszcie,
ty wiesz najlepiej (mruczał na boku)
panie, co chcesz to rób...

Zebrał międzyczas anielskie sny -
"ciekawym o czym śnią świętoszki"...
Jakież zdziwienie aniołów,
gdy rankiem ujrzeli wyrok boski!

Nawet ze śmiechu załamał się rym -
trzeci miał garba i wielkie stopy!

Zerwał się morał i urażony -
wrzasnął: czy w górze ktoś ma kaca
i zamiast bajki łże androny?
Miało być o tym co popłaca,
a wyszła bajka dla wrednej żony!

To może wredność się opłaca?
No bo nie skromność,
bynajmniej nie.
A może była jakaś taca?
Na pewno taca się opłaca.
Tak? 
A kto tam wie...