Co po lecie ?

Jeszcze noce                            

Porudziało lato, stygną namiętności,
miłość mierzy w lustrze spłowiałą jesionkę,
jeszcze noc szelestem tafty nas uwodzi,
miesza w żyłach burgund, gdy sierpniowe słońce

dopala ognisko, między snem a świtem,
drżących od rozkoszy, wczorajszych uniesień,
zamglonych tumani – umie jednak milczeć.
Przemija po cichu, co noc znacząc jesień...

Zabłyśnie, by zgasnąć, jeszcze raz się przyśnić,
dnie obsypać złotem, jak krzew śnieguliczki.
Wypalone serce nie zdoła zaiskrzyć
i  wciąż się podrywa choć się żegnaliśmy.

Spopielałe lato, ostudzona miłość,
życie nie do pary, listy do jesieni,
odejdą na zawsze chociaż nie przeminą.
Czujesz zimne noce? Wchodzą już do sieni.

aranek

W kraju płonącej tęczy

Przed burzą

Kreską jaskółki podzielone niebo,

strefa błyskawic w pomruku niedźwiedzim,

od uroczystej odgrodzona miedzą -

„kamieniem rzucić” (nie, podczas odwiedzin),

jeżeli można po środku przystanąć,

podniosłą ciszą unieść ciężar grzechu,

uprościć miłość i połączyć bramą,

objąć milczeniem, już na wieki wieków…

Niebo dla wszystkich? Każdemu wystarczy,

po jednej uncji lub brunatnej chmurze,

nawet gdy maszty połamanej Arki,

zgięte ciężarem, czas otworzyć śluzę.

Niech się żywioły zmierzą, niech rozstrzygną,

pod baldachimem na spękanej ziemi,

może wystarczy otulić się ciszą,

kiedy głos więźnie, pomiędzy swoimi,

tam gra pozorów, cnotą jak w teatrze,

świętych nie trzeba szukać zbyt wysoko,

im chleb powszedni do życia wystarczy,

oni – Codzienni, tuż za rogiem – obok.

Po niebie toczy się niedźwiedź brunatny,

już przy granicznej żeruje topoli,

nie włoży ręki w gniazdo stary bartnik,

kiedy przed burzą niespokojne pszczoły.

Jutro dzień zwykły dla Odświętnych świętych

i niebo miedzą pocięte jak brzytwą -

żeby choć łza, co dziś spadła z tęczy

i kęs miłości były im modlitwą.

Własną drogą

Własną drogą        Dla Ani i Wojtka

Świat przystanął na głowie, z diademem na bakier,
las do góry nogami, w poszyciu ze szczęścia,
„Korzenie” w siódmym niebie - a miały nie pękać;
Druhenki z mlecznej drogi posrebrzyły trawę,

wpadły spełniać marzenia uskrzydlonym czasem.
„Pierwsza” w rudych pierścionkach cupnęła na wianku
i rozdaje na drogę po magicznym ziarnku.
Zaproście, niech Wam świeci gwiezdnym drogowskazem

na dzień dobry, na życie uśmiechnięte wierszem,
podwójną parą skrzydeł, w drodze - lustrem nieba,
natchnie szalone dzisiaj, jutro jeszcze śmielsze,

aż las westchnie zdziwiony – kto noc rozkolebał,
że fruwają borsuki i gwiazdy śpią w darni ?
A to…
Wasza miłość, mknie własnymi drogami. 

Na codzień :)

Uśmiech wróbla

Niesforny wróbel w kałuży,
tapla, skrzydłami trzepie -
wiem jestem szary, nieduży,
śpiewam też nie najlepiej,
wezmę się i odlecę,
zabiorę ze skowronkiem
będzie mi zimą cieplej,

a wiosną,

wszyscy w euforię wpadną;
O,o! Wróbelek powrócił!
jak finezyjnie ćwierka
i nawet będą nucić,
świergotanie wróbelka,

lecz to…

najprostsza piosenka
i przecież, sam będę tęsknić!

Więc inni niech mają od święta,
a ja, 
zwyczajny - powszedni.