Na granicach nieba

http://www.national-geographic.pl

Kołysanka

Lepiej mieszkać nam synku tu pod gołym niebem,
nikt okien nie wytłucze, nie spali podłogi,
Ciszą łąk się otulić jak cieplutkim pledem,
mieć gwiazdki za latarki, w ciemnościach nie błądzić.

Za dnia trzmiele brzęczały tak głośno w stokrotkach -
nie płacz mały, nie zburzą łąki co nam domem,
Maki, też dla  urody są jak krew czerwone,
człowiek  nie zawsze wilkiem – moglibyśmy spotkać.

Świt nad ranem zostawi okno uchylone,
złoty promyk nadziei  zjedzie  po poręczy,
małym mrówkom też wszystko wydaje się wielkie,
niebo dla nas otworzy swoją drugą stronę.

Zapomnisz odległości trudne do przebycia,
sny zajączka pod miedzą, łzy na podwieczorek,
ptaki, także są bose więc na mroźną  porę,
lecą do ciepłych krajów - do lepszego życia.

/aranek/

Homonimy

 http://www.albatrosgame.com/

Znana  Beata z Albatrosa,
miała wabika w długich kosach,
nie jeden Kos,
za nią na głos,
a ona zadzierała nosa.

***

Solistka z Cisnej - panna Adela,
chciała dorobić  grą  na weselach
już blisko celu tuż, tuż,                     
nie dość że spłynął jej tusz -
Kapela tusz, a ona a capella.

***

Janek z mazurskich Gryz,
miał nieco krzywy zgryz.
Bardzo się gryzł,
gdy leciał czyż,
mazurzył - cysby, cys ?

***

Karciarz  z miasta Opoczno,
ogrywał wszystkich  w Oczko.
Zawsze miał perskie,
kiedy krupierce,
w pończoszkach poszło oczko.

Czas zabielony

 

Burzowe niebo
w cieniu kolczastych drutów
śpiąca stokrotka

 

* * *

Znowu czas pachnie białym wierszem
Czuję się winna
każdym uśmiechem
inni  już zdecydowali
co dla mnie najlepsze

pękają stropy
gasną księżyce
wiosna kuleje 

a przecież tak kocham
harmonię w przyrodzie

Rządzi ten kto ma piłkę

(Duch 2016)

Spałem i śniłem, że wracam w chwale
i nagle – łups, łups, aż zagwizdało!
Przecieram oczy  jeszcze ospale -
Bracia Polacy – znów coś się stało?

Mam anoreksję – ma kibić sucha,
cienka jak trzcina na wietrze gnie się,
w końcu się złamie, lecz nikt nie słucha,
wokoło wyją łyse kolesie…

Chwila! Niech przetrę,sny z oczodołów
i rozprostuję skostniałe rzepki -
co my tu mamy? Barki bastionu
w klubowych barwach, rosłych i krzepkich,

bo pokrzepionych wściekłym oleum -
Chcę coś wygłosić! Nikt mnie nie słucha,
 aż się uniosłem w oparach chmielu
- to po cholerę budzić wam Ducha

Narodowego! Nie stać was na mnie!
Wrzaski potyczki, w grze szalikowej,
mają w zakresach duchy lokalne.
Owszem, wspomnienia mam stadionowe -

kołaczą w czaszce pustym już echem,
pieśni co strawą… więc ja umilknę
w przyśpiewce, która zabija śmiechem -
Bracia Polacy, bawcie się w piłkę.


Sport narodowy? Ech - mowa trawa!
Z trawy po racach, za chwilę strzępy,
piłka się toczy z lewa do prawa -
niech wam przyświeca raczej duch święty,

który po meczu umyka chyłkiem,
przed cieniem kija do bejsbola -
Łups! Łups! Dokopać i wyrwać piłkę,
to, "Sprawiedliwe Prawo" Kibola.


Polecam także archiwum : " jak to się stało "
http://arankowo.blogspot.com/2014/05/jak-to-sie-stao.html