Przechadzka

   Po lecie
na ławce moknie
serduszko

Złote gody

w deszczu liści nad stawem

nieme łabędzie.

Alejka

pod latarnią

nowa ruda

 

Przecieka...

Przez palce

Po tej stronie świata,
tylko okno oddycha miarowo,
kapie deszcz kroplówkowy,
z tyłu głowy szumi potok czasu,
którego nie powstrzyma  nawet
zbawienna morfina.

Po tej stronie świata,
w  ostatniej  porze życia,
stare jak świat niebo, 
drży na cienkiej nitce,
a przypadkowa biedronka,
ma tylko jedną kropkę.

U schyłku lata~~~~

Wiersz z motylem w brzuchu

Jesienna kawka z babim latem, w letnim swetrze,
mol się przyplątał i erratę wtrąca w wiersze,
bo zdaniem mola, to jest jego pora roku,
tymczasem w strofach, wciąż łopocze letni motyl!

Tak zwykle bywa, kiedy okno rozćwierkane
(zwłaszcza, gdy wersy latem skąpo przyodziane)
na wypachnionej kwietnej łące lub rabacie,
iluzorycznie wabią słodkim aromatem.

Motyl zamieszkał w sercu rozgrzanego wiersza,
ma twoje oczy (jakby w niebie ktoś zamieszał),
w  skrzydłach motylich, w jednej chwili tysiąc westchnień,
a mol grafoman – wygryzł dziurę w trzecim wersie.

W miejscu na miłość pękła chmura – popadało,
mokry cudzysłów siąpi, jak dziurawy kalosz -
to przecież  jesień (skrzeczy kawka) - do roboty!
Mol ma zajęcie w trzecim wersie - w puencie motyl.

Więc od trzeciego, pada rytm wielkimi łzami,
łopotem skrzydeł rozpętało się tsunami...
Na szczycie fali, milkną szepty wśród podmuchów,
w spienionej kawce, mol i wiersz z motylem w brzuchu .

Czas miniony

W Biskupinie

Dzień się pochylił  miedzianym blaskiem,
jak rudy kocur śpi na gontach,
dym szczypie w oczy, pachnie jadłem
rumiane słońce w wodzie pląsa.

Bard snuje dawne opowieści,
w gęstwie łopianu pod starym dębem,
ziele w bukietach czasem przeszłym,
odurza wieczór magią legend.

Promień zapada w ciepłą misę,
połyskującą o wieczorze,
gaśnie ostatnim podpłomykiem,
złocąc nad Grodem aureole.

Bard ciągnie nitki, starych legend,
aż się rozszumiał dąb odgromnik,
uskrzydla owoc przez korzenie
w przerwie na oddech dla historii…

Jak przed prawiekiem znowu słońce,
schodzi do wody z górnych sklepień,
zatapia skale i proporcje -
Wiek zmienia chwilą - chwilę wiekiem.