Wrzosowe listy

Wrzosowe listy        

Wpadły wraz z listonoszem fioletowo mglistym,
dopełniają dzbanuszki kroplami goryczy,
coraz trudniej jesienny niepokój uciszyć,
kiedy niebo rozsyła zatrwożone listy.

Pęka chmura złych przeczuć na wierzbowych dredach,
zimnym dreszczem podszyte  nieprzychylne gwiazdy,
księżyc tylko przez grzeczność wczoraj był przyjazny -
dzisiaj zawisł na gzymsie, jak zraniona mewa.

A Poezja zziębnięta, w fioletowej mgiełce,
wplata ściegi jesienne w subtelne wrzeciona
- nic tu po mnie, gdy życie szyje własne wiersze

(szydłem z worka), powraca znów pora deszczowa.
- Nic tu po mnie, gdy niebo złowieszczo rozbłyska
i pokutne sutanny wdziały wrzosowiska.

Być człowiekiem

„Być człowiekiem, to czuć, kładąc swoją cegłę, że bierze się udział w budowaniu świata” Antoni de Saint Exupery 

 Polscy uciekinierzy po rozpoczęciu wojny 1939r.

http://www.expolis.de/schlesien/texte/nuscheler_pl.html

Szanse

Stosy utworów wielkich i małych,
aż bucha z wierszy, grzeje w muzyce -
„Śpieszmy, się kochać”
powycieranych, jak złoty wzorek
na starej misce, od lat strzeżonej
dla klusek z makiem
i niepotrzebny, bo pusty talerz.


- Kto by tam przyszedł niespodziewanie,
zresztą zostanie jeden opłatek.


Kto by tam pukał nocą i prosił?
"Czym chata ..." biedna przy pełnym stole...
Śpiewajmy razem, tylko miłości,
zabraknie w nutach fałszywych kolęd.

Dlaczego (pytasz) nuta fałszywa,
niespodziewanym, słowa zaparte,
drzwi wystraszone, chęć niecierpliwa ?

- Bo gość okazać się może... Czartem!

Gość w brudnych butach, zabłoci dywan
nowobogackim - dawniej, żebrzącym.
On nie rozumie, że nam nie zbywa
jak jadła w spichrzu, ludzkiej miłości!

On nie rozumie, że my przez lata,
uciułaliśmy - wszystko co nasze;
Tą ziemię, mowę, wolność (na raty),
a on, na tacy chce dostać szanse,
wyciąga ręce i wszystko zmienia,
gdy pusty talerz, wśród pustych znaczeń,
brzęczy lękliwie u bram sumienia:

" uczmy się kochać kiedy kołaczą " .

Strach raczej marnym bywa suflerem,
ma wielkie oczy gdy się przybłąka,
w packę na muchy zmienia intelekt,
struchlały syczy – zabij pająka.



aranek

Perły

                            Vladimir Kush – Perła
 

Perły

Miękko ociera się szarówka,
o jeszcze drżący dzień za progiem,
perlą się słowa skryte w muszlach,
na brzegu nocy - co mi powiesz?

Wiatr łzy osusza smutnej wierzbie,
krajką firanki, głosem ptaka,
między kroplami składam wiersze,
ścielę  tęsknoty na twoich śladach.

Cii.. nic nie mów – sama zgadnę,
każdą przymierzę później we śnie.
W ciemności skarby lśnią najładniej -
to nic, że perły spłacam deszczem.

Na rancie nieba nów – lunatyk,
zawisł na jednym srebrnym włosku,
śniąc gwiezdną podróż do Itaki,
ściął dzikie pędy złotorostów.
 

https://www.youtube.com/watch?v=r8YscAOIuho

76 lat po...

Pamięć jest ułomna
nasi sojusznicy
nie chcą
nasi wrogowie
fałszują
A My?

* Idealni

To zapewne wielkie szczęście, wielka sprawa,
tak urodzić się nad Wisłą w kraju legend.
Tak powiedzieć, że stolicą jest Warszawa
i zaśpiewać jednym głosem - jakim? Nie wiem;

Słowiańskim, pogańskim, narodowym?
Górnolotnym, obrotnym, aferowym...
Patriotycznym, idyllicznym, dydaktycznym,
napuszonym, honorowo-adwentowym?*Idealni 


Ta historia i ta gloria, ten sentyment
do symboli i do wzniosłych majestatów,
i ta zgodność, ale tylko pod reżimem,
bałwochwalcze uwielbienie charyzmatów.

Bez wytchnienia do zbawienia pośpieszni,
w orlich piórach nastroszone koguty.
Tacy wielcy, aż mali, aż śmieszni.
Tacy chętni do swary i buty.

Zmieniać szyldy i odwracać peleryny,
potem znowu mieć pretensje do losu.
Może kiedyś się od ptaków nauczymy,
jak zachować czyste brzmienie wielogłosu .

W podpatrzonych szablonach łapczywe
imitacje nie pasują do ramki.
Wszyscy święci póki nikt nie przydybie
fałszu w łezce odśpiewanej kołysanki.

To zapewne wielki zaszczyt, wielka duma
mieszkać w kraju starych dębów, orlich gniazd,
móc zadrzewiać ich mądrością i szumem,
czerpać prawdę i nie szukać obcych nazw.

Tak się poczuć, tak naprawdę jak w domu,
w czyste okna móc spoglądać co rano,
bez uprzedzeń bezlitosnych homofobów,
bez obawy w progu domu nocą stanąć.

To naprawdę dobre miejsce jest na ziemi,
żeby stworzyć ten nasz raj, nie byle jaki,
może kiedyś... Kiedy wszyscy zrozumiemy,
że najczystszym głosem mówią wolne ptaki.

(aranek)