Afrodyzjaki

Zdjęcie: http://lubisz.pl/r/719/osmiornice_co_o_nich_wiemy

W rozpiętym płaszczu na ramionach,
uroczo giętka, wśród  morskich fal!
Szeptano o niej madame fatale,
kręcił się przy niej, niejaki (h)omar.

 - Fertyczna pani, jestem na dnie,
zmieniłem, image, styl, maniery,
kocham cię, jak dwa razy cztery
nózie powabne i dosadniej...

- Osiem obrączek i pierścionek
z oczkiem rekina do pani stóp,
choć mnie chłodniejszych potrzeba wód
i mógłbym nawet mieć osiem żonek!

Dama tupnęła siódmą nózią:

- Och-omar! Proszę bez urazy!
Plotkują płotki i rozgwiazdy,
gwiazdy nam wspólną przyszłość wróżą!

Zorze krwawiły nad oceanem,
gdy on i ona,  razem zgodnie…
Ach! Przy kieliszku, och! Chardonnay,
znikli w  pierścionkach... Frutti di mare.

Dno może wciągnąć formą grząską,
przypływem wraca fal chichocik :

ZAWSZE  MASZ  WYBÓR:

W mule brodzić,
albo

na fali stać się przekąską. 

(aranek)             

Smak wiśni

Winny sok wiśni
i migdałowe nuty
esencją smaku

Smak wiśni

Ta pszczoła, która pierwsza dotknęła  jej płatków,
przeczuła nieuchronność przemijania szczęścia.
Zaczarowanym różem barwiła skrzydełka,
niezwykły nektar spływał pokuszeniem smaku.

Przez mgnienie wiosny była różową królową,
lecz sad szybko przekwitał snem wiśniowych kwiatów.
Obsypany  magicznym pyłkiem złotokapów,
dojrzewał w nim czerwienny, słodko winny owoc.

Ta wiśnia, która pierwsza, natchnionym dotykiem
miodnej pszczoły (różowej od wiśniowej magii),
spłynie dojrzałym sokiem, wiosennych przywidzeń,

kiedy pękały pąki wśród różowych żagli -
ma w smaku drżenie drzewa, echo skrzydeł pszczoły,
delikatność marzenia i łagodność dłoni.

aranek

~~~~ Przeprawa ~~~~~

" The Koncert 1957r "

~~~~Przeprawa~~~~

Po to snujemy baśnie, by je po wieczność śnić,
dziś w kramy cyjanowe, sypnęło złotogłowiem,
na moim motku przędzy, rzeką snuje się nić...
Tik, tak… Stukają krosna, niedomkniętych powiek…

Zapomniana melodia, drży na brzegu jak liść,
noc zawsze w róże strojona kiedy baśnią odchodzi,
więc zwołaj muzykantów, zapal księżyc i przyjdź.
Zabiorę bałałajki i skrzypce do łodzi,
gdy karminowe chmury będą mi suknie szyć,
śpiew syreni zamilknie przesypaną klepsydrą,
cień miejskich akropoli zabierze blady świt.
W dal, odpłynie nasz Paryż… Mój raj, aż za blisko.

Nim do śniadania schrupiesz rogala cienki nów,
na drugim brzegu rzeki, śnić będę nierealnie
jedną tlącą iskierką wiecznie różowych smug,
banalną nutą skrzypiec, ostatnią kroplą na dnie -
pozostanę a ze mną - anioł i poezja.
bez zapłaty za koncert, za nic niespełnione...
Ćmi moim wierszem właśnie, nieziemska orkiestra:
Księżyc był mi kochankiem, ty będziesz Charonem.

Baśnie, snują się także, by się nimi pożegnać…

(aranek)