Bez biletu

Słońce spłaszczone na dnie walizki,

prasuje kostium i po sąsiedzku,

suszy w rękawie łzawe niewidki,

zatuszowane zieloną kredką.

W sercu klekocze – wiosenny bociek,

nie dostrzegł  igieł na ścierniskach,

teraz kulawy, na jednej nodze

w kącik przedziału drapaka wciska.

Sprawdzonym torem pośpiesznych myśli,

senne majaki w kolejny przedział…

Na stacji złudzeń, bardziej rozmyty,

strużką po szybie, aż spłynie temat.

Melodia wraca jak bumerang,

na głowę spada (z półki na bagaż),

sąsiad z kanapki, wzrokiem pożera

(na chwilę przepadł w czkawkowych frazach).

Tłuką  się w głowie bladym refleksem,

skrawki podwójnie niskich bemoli…

Nagle konduktor znajomym tekstem

- Poproszę…

(Serce do kontroli?)

Słońce z walizki zezuje skosem,

bladym  promykiem w ekran tabletu:

"Masz dwie najnowsze wiadomości" -

Zabrałaś serce, zamiast biletu…

- O masz, no pięknie!

 A druga ?

„ono nie słucha – wracaj – tęsknię”.

https://www.youtube.com/watch?v=ve3C0YmstDc

Cierń nocy sierpniowej

Kiedy miłość się prześni, i czerwone wino,

smak utraci - wyszumi, wyschnie źródło rzeki,

w szeptach nocy, zabraknie okruchów nadziei,

dotyk dłoni, przestanie być dobrą nowiną...

W opuszczone ogrody, pożegnalny trunek,

cierpkim smakiem rozleją przechylone pełnie,

noc tęsknotą rozdarta, gdy ciało bezsenne,

przywołuje ostatni życia pocałunek.

Gorzkie wino, oplecie  podstępny  rysunek,

przyklejonych uśmiechów w pomarszczonych lustrach,

jeśli pustka i drżenie, bez radości światła,

to nie trzeba - nie warto!

Niech dzisiaj świat runie!

Tylko w źródle, raz jeszcze móc zanurzyć usta,

pełnią tak zachłysnąć, by nie widzieć, że zgasła.

W pełnym dzbanku...

~~Boski liścik pełen myśli~~

Listek mięty na dnie dzbanka cytrynady,
jak Titanic z zielonymi złudzeniami -
zagubiony promyk między markizami,
złote myśli pańskim gestem sypie w karmnik.

Może złapię  ziarno prawdy o poranku,
zanim boską mądrość, rozśpiewają dzwońce -
jak dryfować, będąc liściem w wielkim dzbanku,
by zachować świeżość mięty, aż do końca?

Patrząc w niebo, widzieć roześmiane gwiazdy,
z małym księciem zwiedzać kosmos, szukać studni,
dni smakować szklanką słodkiej lemoniady,
lub na trawie się wypłakać (kiedy trudniej).

Nie zamykać życia w klatce dla baranka,
(oswojone, nie pozwoli skrzywdzić róży),
widzieć sercem i dolewać wciąż do dzbanka,
nie zatonąć, aż do kresu tej podróży?

Złoty refleks igra z paskiem markizety,
na pół dzielę listek z nieba w dzikiej mięcie,
w twoim: uśmiech, pocałunki i półszepty,
dla mnie tylko jedno słowo, w którym będziesz.

Nagle, wyrósł wielki ogród świeżej mięty,
wiatr zaszczepił oczy, usta, rąbek bluzki..
A ty z wiatrem na zielono wniebowzięty -
jeszcze wrócisz, na miętowe pocałunki...