"Poranna łza"

                                       (obraz - Tatyana Markovtsev)

Noc wyrzuciła mnie na brzeg

i tkwię na skrawku poranka,
zanim odgarnę z czoła sen
skąpana w sennych niuansach.

W zaciszu powiek drzemie łza,
błyszczy jak oczko pierścionka,
spływa zmywając nocne tła,
w zaspaną poduszkę wsiąka.

Lecz nie pamięta źródło już,
dlaczego teraz ona lśni.
Kto drasnął serce kolcem róż,
skaleczył ranek ostrzem kry...

Jak gdyby anioł szklany groch,
rozsypał w nocy między sny,
albo zbyt pełen smutku trzos
pogubił nazbyt ciężkie łzy...

Dziś tkwię na brzegu tego tła,
jak mała kropla budząc dzień,
wielkiego boga jedna łza
lub zapomniany dawno sen.

"Przedsmak"

Przedsmak

W ogrodzie biały zawrót głowy,

wirują płatki wśród zaptaszeń,

rosną kolczykom czereśniowym

zawieszki pełne letnich zachęt.

Letnie porywy jeszcze we śnie,

popłyńmy sadem białych żagli,

zanim obsypią się czereśnie,

słoneczny oddech  świt ponagli,

w otwarte okna wpadnie szczęście,

pozwoli dłoniom przeczuć dotyk,

zbudzi apetyt na czereśnie

i oszołomi jak narkotyk.

Sad dziś dojrzewa białym śniegiem,

zagląda w serce lustrem wiosny-

gdzie spadną pestki-  jeszcze nie wiem,

czasem spadają między osty.

{aranek}

Cienka granica

Jest taka cierpienia granica,

za którą się uśmiech pogodny zaczyna"

/Czesław Miłosz/

Cienka granica

Jest taki nerw, jak nić jedwabna,
łza diamentowa, przezroczysta,
inkluzja myśli marnotrawnej
wtopiona w górski kryształ.

Jest taka chwila bezpowrotna,
jak jeden ruch, jak twarzy grymas,
niedościgniona i przelotna,
jak rozpędzone neutrina
i jeszcze też, jest taka przestrzeń,
której przy sobie nie zatrzymasz,
która wypełnia krople deszczu,
sokiem zawiesza w roślinach.

Zegarem serca, mgnieniem oka,
milisekundy nie uchwycisz -
jest czasoprzestrzeń bezpowrotna,
za którą bólu nie usłyszysz.
Odpłynie falą zakłóconą,
kamień zatopi w głębinach,
zasieje nową myśl szaloną,
cierpienie w kadrze zatrzyma.


aranek

Zanim wstaniesz

Wyszepcz cichutko zaklęcie nad ranem,

i  przytul uśmiech zaspany  we włosach,

wsuń pod poduszkę, nie wypowiedziane,

w pośpiechu słowa.

Zanim podniesiesz zmiętą koszulę,

jeszcze w objęciach uśpionej  sukienki,

pozbieraj miły pocałunki czułe,

zapach maciejki.

Odciski palców, poświatę księżyca,

zbierz, permanentnie zacierając grzechy,

poprowadź lekko na spacer dotyków,

otul oddechem.

Rozbawionymi do granic gestami,

zagarnę chciwie przecudny poranek,

oddam z nawiązką, to czymś  mnie omamił,

dzisiaj nad ranem.