Zanim wstaniesz

Wyszepcz cichutko zaklęcie nad ranem,

i  przytul uśmiech zaspany  we włosach,

wsuń pod poduszkę, nie wypowiedziane,

w pośpiechu słowa.

Zanim podniesiesz zmiętą koszulę,

jeszcze w objęciach uśpionej  sukienki,

pozbieraj miły pocałunki czułe,

zapach maciejki.

Odciski palców, poświatę księżyca,

zbierz, permanentnie zacierając grzechy,

poprowadź lekko na spacer dotyków,

otul oddechem.

Rozbawionymi do granic gestami,

zagarnę chciwie przecudny poranek,

oddam z nawiązką, to czymś  mnie omamił,

dzisiaj nad ranem.

To był zwyczajny wiosenny dzień.

10 kwietnia 2010 roku o godz. 8.41 samolot z delegacją na obchody 70-lecia zbrodni katyńskiej rozbił się pod Smoleńskiem; zginęli wszyscy na pokładzie, w tym prezydent Lech Kaczyński, jego żona i wielu wysokich rangą urzędników państwowych i dowódców wojskowych  - łącznie 96 osób.

Wyrwane z kontekstu poranka

*

Kto by pomyślał, ile łez zostanie

w filiżance niedopitej kawy,

niezwykle kruchej pamiątce po mamie,

utonęły wszystkie ważne sprawy.

*

A tu właśnie rozkołysał się kwiecień

zapraszając wiosennym gestem

 synku, dzisiaj muszę polecieć

ale jutro dla ciebie, już jestem.

*

Kochanie proszki na serce zabrałeś?

Bo wiesz....Co ja bym bez ciebie zrobiła 

nie śmiej się, już raz zapomniałeś. 

Jakaś ty dzisiaj troskliwa i miła.

*

Na stoliku porzucona lektura,

niespalony papieros się bieli.

U nas już po ósmej, a u nich która?

Ciekawe, czy już dolecieli?

*

Jutro kupimy wiosenne kwiaty,

tulipany, narcyzy, żonkile,

oczyścimy w ogródku rabatki,

przecież leciał tylko na chwilę...

*

Jeszcze woda pod prysznicem kapie...

Chyba upiekę sernik na niedzielę,

włączę radio, może coś złapię...

W radio jednak nie mówią zbyt wiele.

*

Ciszej dzieci! Ciszej - nic nie słyszę!

Jezu...To nieprawda...To się nie stało!

Jeszcze w korytarzu twój głos się kołysze?

Jeszcze... na stole śniadanie zostało...

*

Przecież polecieli oddać hołd i cześć,

w szczytnym celu na katyńską ziemię?

Komunikat!

„O ósmej pięćdziesiąt sześć

samolot runął na ziemię”.

(Godzina 8.56 była podana 10 kwietnia 2010 r w pierwszym komunikacie)

"Nie-ważki"

Se-kretne kopce
w deszczu kwietnego puchu
kret pod jaśminem.

 *

Spłoszona łąka
zmykają przed bocianem
figlarne żaby.
 *

Przecieram szkiełka
w różowych okularach
kwitną magnolie.

* 

 Złote serduszka
w ażurowych sukienkach
pachnie rumianek.

Makowe wzgórze
na rozchylonych płatkach
zalotny motyl.
 *

Wiosenny spacer
nagle opodal krzaczka
skubane gąski.

+ 

 
 Uśmiech mamy
niezapomniane kwiatki
niebieszczą łąkę.

"Już czas"

Obudź się proszę! Na chwilę, na wiosnę,

na jeden promyk w barwnych piórkach kaczek

i  rozsypane deszczem  w szklany  maczek,

 trele morele,  wiosennych dziewosłęb.

Wcale nie musisz, zatonąć w uśmiechach,

lecz po co moknąć  w mrożonej przerębli.

Marcują koty pod  kwitnącą wierzbą -

czarny, na pewno  pigmenty pomieszał.

Kukułka właśnie fortunę rozdaje,

miałam  w kieszeni groszaki na szczęście.

Młoda czereśnia ze strachu się trzęsie,

„oj co to będzie, gdy zakwitnę majem!”

Oj co to będzie, kiedy cię ominą,

esy floresy  na kwietnym obrusie,

żółte kuleczki  puszystych kaczuszek -

powiedz - dzień dobry! Pożegnaj się z zimą.

Tylko, już zbudź się... Nie dla mnie, dla siebie!

W  groszku deszczowym na skrzydłach jaskółek,

będzie ci ładniej,  bez sennych ogródek,

życie jest cudem – jeszcze o tym nie wiesz?

Obudź nadzieje nagłą myślą jasną,

lekką jak zwoje  organzyn tiulowych,

nikłą poświatą  w łąkach  zatulonych -

zachwyć na nowo, nie pozwól im  zgasnąć.

'Poproszę"

 

                                 (obraz - Rafał Olbiński)

Będę na nią czekać, za miastem na wzgórzu.
W czerwonej spódnicy zakładki wygładzę,
gdy usłyszę płoche szelesty jej tiurniur
kołyszące biodra jak młodziutką trawę,

zapłonę ogrodem od jej obietnicy,
aż pąki nabrzmieją pod ciepłą pieszczotą.
Rozpędzą nurt wiatru, rozwieją spódnicę,
usiądę na krześle, a nogi wysoko

oprę na księżycu, tak jak na huśtawce.
Poczuję jej oddech jak pachnący groszek,
zatopię się w niebie na perłowym hafcie,
gdy podejdzie bliżej – spełnij sny poproszę.

Nie wróż mi przyszłości, zaciskam ją w dłoniach.
Tylko bądź, bo z tobą dobrze mi jak z nikim.
Namaść mnie swym światłem jak kwiaty jabłoni,
daj ciału swój dotyk, a sercu słowiki.

aranek