Hello - misiek :)

*** Sen nocy zimowej

Ech ta wiosna – kusicielka!

Wciąż rozsyła telegramy,

bałamuci  elemelka,

wpadł do kuchni rozćwierkany,

a  ja leżę, bo nie wierzę.

bałamutka pisze listy,

sama siedzi na Riwierze,

egzotykę  miesza z whisky.

Błyska oczkiem od pierścionka,

zakołysze starym styczniem,

ja poczekam na skowronka -

jeszcze będzie sympatyczniej.

Stary niedźwiedź mocno zasnął,

za to zbudził się pierwiosnek,

misio przez sen głośno mlasnął -

potem poszedł... Witać wiosnę?

Ja tam leżę - mówię szczerze,

zaciągnęłam story w oknie,

z takim jednym nietoperzem,

który czuje się samotnie,

bo wybudził się za wcześnie

i  jest nieco skołowany.

Ja na sofie, on na krześle,

a na stole …Białe damy?

Ufff … Nareszcie  dzwoni budzik!

Basta dla wiosennych zwidzeń.

„Misio – mógłbyś  się obudzić,

zimą, też jest sympatycznie”.

Ostatnia fraza

 Marc Chagall

Skrzypek 

Świat cmokał głośno, gdy na daszku
czarował  muzę brzmieniem skrzypiec,
aż  rozgadany (po hebrajsku)
tłumek plotkarek, piał w zachwycie –

„zamówił frak na obstalunek!
Wysoko mierzy - on wielki pan!
Zahaczył smykiem wielką chmurę,
że dziura w niebie..." 

A kiedy grał…

To łzy, czy nuty? Nie odgadł nikt -
płynęły z nieba rzewnym deszczem...
Zastawił duszę,  buty i wstyd,
żeby w podniebnej grać palestrze.

Przyszli, nim zdążył wejść na strych,
"brudny łachmaniarz, chudy jak kość!
to zwykły Żyd - on nie wart nic!”
Zamilkła sfora, gdy lekko drżąc,

Czułym dotykiem namaścił  smyk,
okruchem szklistej kalafonii,
jęknęły skrzypce, spłynęły łzy
(świat go opuścił  - czy zapomni?)

Spadały gwiazdy na ratunek,
czas oddech wziął na jedną frazę,
gdy z Panem robił obstalunek,
smykiem odmierzał swoją miarę.

Ostatnią nutę, zagłuszył  fałsz!
Pęknięta struna w kałuży krwi…
Do nieba boso… On wielki pan!
Kłaniał się pięknie,  lecz nie na bis…