"Czy pamiętasz..."

rzeźba Camille Claudel- „La Valse”

„La Valse”

Ten walc był taki, nierealny.

uwodził i zniewalał, taktem,

porwał melodią wirtualną,

oplatał zmysły bez antraktu.

I twoje oczy w moich oczach,

Nabrzmiałe i zachłanne usta,

cienie na ścianie krąg zatoczą,

żeby skamienieć w cennym kruszcu.

Ten walc nas objął swym ramieniem,

zamknął, zatracił noc potrzaskiem,

w kokonie światła smukłe cienie,

będą kołysać się do brzasku.

Zauroczenie, wirowanie,

subtelny balet i magia ciał.

Kontury złamią się nad ranem,

gdy znikną roje z okiennych ram.

Zanim kochanków „Grande Valse ”,

oczarowanych pasją tańca,

abstrakcja nocy zaskoczy tłem,

ścichną ostatnie rytmy walca. 

I twoje usta w moich włosach,

a moje dłonie w twoich dłoniach,

tęsknotę ramion zmienią w dotyk,

zastygną w tańcu nieskończonym.

,„Balan-se, banal-se”

/obraz:Vladimir Volegov/

Przejrzyj się we mnie dziewczyno i koniczynką

światła pomaluj  czuły, nokturnowy  sekret.

Szatan zajęty, bo pełny księżyc się wymknął,

a on jest  w  tobie, w każdej najmniejszej kosteczce.

Kiedy lubieżnie  patrzy z zimnej tafli lustra,

anioły sypią cukier, jak poranną rosę -

nie wstydź się uczuć dziewczyno,  chwila  jest krótka,

jak złudne szczęście, więc wytańcz, wytańcz tęsknotę.

Wieczór plącze się w koronce - cichnie orkiestra...

W ostatnim takcie melodii, deszcz kryształowy -

lśnią rubinowe krople  na czole maestra.

Pozbądź się złudzeń kobieto! Sztuczne klejnoty

zafałszowały świat  ciemnosiwego lustra,

wciąż tańczysz  na  szkle - iluzją kaleczysz  dotyk. 

 

"Dzikość zielonych łąk"

Ziemia się kołysze falowaniem łąk,
pachnących grzechem jak kwiaty kąkolu,
zaszeleszczeniem od polnych aniołów
zasłuchanych w song.

Trawa zakwita dojrzewaniem kłosów,
nabrzmiewa cudem ochoty szalonej,
zarosły powojem skrzętnie uśpione,
łąki etosów.

Nadeszła pora absolutu piękna,
cud efluencji w szalonym obłędzie.
Naga i wolna, ogólnodostępna...
Wiosna w rozpędzie!
                                                                          

                                                                                      

Dla Joli Kozłowskiej na urodziny z najlepszymi życzeniami:)

„ arankowy naparek”

Jolu, Jolu przemiła

wena mnie opuściła,

wszystko z powodu  muza,

srebrzystego łobuza.

Skrzydełka mam podcięte,

do wiersza wplatam miętę,

a  może nawet lipę -

niezłe ziółka do życzeń,

lecz  droga przyjaciółko,

aromatyczne ziółka,

natchnęłam szczerą  troską,

żebyś czuła się bosko.

Do naparku  przemycę,

kilka  pachnących życzeń,

pozłacanych rzepakiem,

zarumienionych  makiem.

Na miłość i na katar,

pij arankowy napar -

jak wyjdziesz z tego żywa,

będziesz bardzo szczęśliwa.

Zmieszałam z rumem (dopowiem),

więc ziółka - samo zdrowie!

Mięta, zmysły zachwyca –

Życzliwa czarownica !

Zapraszam na blog Joli : http://jola-joko.blogspot.com/