Aktualizacja wiersza z 18. 11. 2015r.

 

Autor obrazu - Janusz Sokołowski z Charlęża

Na światowym bazarku


Komu baryłkę?
Komu serce?
Nie jeden kupi - kto się przyzna?

I możesz do krwi pióra zedrzeć,
zasadzić się na najemnika,

wymyślać hasła, snuć teorie
bardziej udane lub mniej zgrabne,
(kontrowersyjnie, czy roztropnie?)

Możesz!

Dopóki handlu z diabłem,
nie zaprzestaną ZDRAJCY świata,
którym mamona jedynym bogiem!
Póki nie zechcą pozamiatać,
gdy kupczą nawet,
pod boskim progiem.

Komu kobietę,
Komu oczy?
Nerka cenniejsza, niż antyki!
Zbiegły się hieny , też z Europy,
(szczekają w akcie hipokryzji),

gdy na igrzyskach już po wszystkim.
Płomienne hymny pod publikę,
można zdjąć białe rękawiczki -
potrójna whiski i sępy syte.

Maluczkim, koncert na uczuciach -
wszystko na sprzedaż,
co popadnie!
Zdrajcy okrakiem w trefnych łupach,
palą ogarki w spółkach z diabłem.

Kto "winowajcom" podłoży ogień?
Komu meczety solą w oku?
Kto sieje zamęt, wznieca trwogę,
biorąc zapłatę
za święty spokój?

Komu opłaci się ta wojna?
Warto przypomnieć tu - ad vocem
znanych statystyk, że historię
pisze ten sam, choć zmienny procent.

Potem cokoły i pomniki,
Na chwałę hossa - sny dostatnie,
po chudych tłustsze ciut karmniki,
mięso dla wszystkich – nie armatnie.

Kto komu?
kogo diabli wzięli?
A kto, za starym porzekadłem,
tak jutro wyśpi, jak dziś ścieli...

Kto zgarnie fanty w tańcu z diabłem?


Ps.

Zamiast udawać robić ściemę
i po kryjomu się bogacić,
Dopiszcie morał...
- Wyznaczcie cenę!
- Wyznaczcie cenę!


ZA POTWORA


- Kto zapłaci ?

 

Irina Maniukina - ukraińska pianistka ,

po raz ostatni gra na fortepianie w swoim rodzinnym domu,

zbombardowanym przez rosyjską armię.

Pożegnanie



Pianistyczne ćwiczenie Mistrza Fryderyka,
rozedrganą muzyką w zburzonej przestrzeni,
składało rozsypane, bezsensem schronienie
w spójną całość melodii, czułość pianissima

łzy, zmieniając w kryształki, szum wiatru w rozmowę
kołysanej wikliny, nieziemską etiudą.
Otuliło pastuszka, przed wichrową burzą
rozpylonym obłokiem wypełniając grotę.

I nie było już grzmotów, chociaż drżała ziemia
wyzwolona z pór roku, bliska jak skurcz serca
z czysto brzmiących akordów, etiudą Chopina.

Dreszcz przebiegł po klawiszach, kurz przylgnął do tętna.
W tym miejscu, już na zawsze muzyką zostanie.
Ptak zaobrączkowany - czas na pożegnanie…



aranek

Tę etiudę wykonywała pianistka na Pożegnanie

A - Chopin - Etude As-dur op.25 n 1

Brama

 

Fot. Ludmiła Sabadini, autorka obrazu.

W wiosennym rozgwarze 


Mrużę oczy, chowam w słońcu stary tydzień,
na cmentarzu dzięcioł bębni nowej wiośnie,
tutaj nigdy prostych pieśni się nie wstydzę,
wiatr poplącze, nawet te najbardziej proste.


Ludzką miarą (łez prawdziwych) - spłacam trwanie,
tej jasności, w której pławią się poranki,
takie piękne, aż ze szczęścia popękane,
myśli miękkie, jakby w ciszę wpleść rumianki.


Domki z kart, przehulał wiatr z aniołem stróżem,
teraz zwiewa smutne skrawki, chociaż wcześnie,
zanim z rosy wyschną w pąkach ścięte róże,
zgaszą światło, bo ktoś musi nawet we śnie.


Jutro zwiążę, koniec z końcem na pętelkę,
srebrny guzik przepadł w oknie czarnej ramy -
wszystkie szczelne, tylko jedno niedomknięte,
to z widokiem, dawno przeterminowanym.


Blask diamentów - dziś za koncert jest zapłatą,
aż się dzięcioł zapamiętał w tym rozgwarze –
jakby wbijał epitafium w wieko świata -
" w kwiecie wieku - wiosna przyszła na cmentarze".




aranek

Nu pogodi...

https://tulodz.pl/wiadomosci-lodz/wilk-i-zajac-po-latach

Nu pogodi ...

Raz „putinowski piesek w Kalkucie,
stały bywalec domu uciech
chciał dostać taniej
i dostał Tanię
z radą - „ idi na ch.j” w bonusie.

*
Architekt w Rosji problem miał,
Gdy pierwsze tory budował,
- Carze, jak będzie?
„A na ch.j szersze…”
I tak zostało, jak odrzekł Car.

*
Chciał się dogadać Prezydent z NATO
Lecz nic nie rzekło NATO, na to
Tak jakby, tak,
ale nijak
„In vino Veritas” jak mawial Platon.

aranek

Kijowskie Anioły

Anioly Sławy - Wiaczesława Didkowskiego

fot: Cezary Rudziński

Kijowskie Anioły


Od niedawna w Kijowie zamieszkały Anioły,
Na placu Michajłowskim vis a vis pomnika
z Cyrylem i Metodym, jeden piórkiem dotyka
w złoto - krwistych zachodach sukien Księżnej Olgi.
Czuwa by złoty promyk nie musnął jej piersi.
Zwana Mądrą, władczyni patronką wdów będąc,
przywoła nawet ptaki na misją podstępną
chcąc wyrównać rachunki, więc jej anioł nie śpi...
Innym białe  sukienki, dziś zmieniono w szynel, 
Miały nabrać kolorów zgodnie z przeznaczeniem,
gdy ogień zajął niebo,  zstąpiły na ziemię,
drogowskazy Narodu z wiarą w Ukrainę.


Dzisiaj wraz z syrenami w czerwonych sukienkach
łzy zbierają i zmarłych wynoszą na rękach.



aranek

Kijów jest pierwszym z ukraińskich miast, w którym realizowany jest ciekawy i oryginalny projekt promocji turystyki i atrakcji kraju, "Anioły narodu, z wiarą w Ukrainę". Anioły miały zadanie pojawia się na ulicach, placach i skwerach Kijowa na turystycznym szlaku z posłaniami na tabliczkach dla Ukrainy od innych krajów oraz informacjami co symbolizuje rzeźba, dlaczego stoi właśnie w tym miejscu oraz co w pobliżu warto zobaczyć... Projekt miał z czasem objąć Ukraińskie inne miasta.

Tutaj więcej o Kijowskich Aniołach które dzisiaj płaczą

https://www.krajoznawcy.info.pl/kijow-anioly-slawy-49116 

Przed eksplozją

 

zdjęcie:https://wydarzenia.interia.pl/raporty

Przed eksplozją



Pozieleniało w ulicznych witrynach,
dziewczęta z łąką zagrają w zielone.
Wnet przyjdzie wiosna co martwe ożywia ,
a twoje oczy, gniewem zapalone.
Z daleka słychać skowronkowy dzwonek,
środkiem alei pełza gąsienica...
Zaraz wybuchnie… czekają na sygnał,
a twoje serce bije zatrwożone…
Słowa, okrutne burzą tok rozmowy;
Krwawnik, dziurawiec i maki czerwone

- dlaczego płaczesz i odwracasz głowę?

Jest wybawienie - dworzec kolejowy!

Przytulasz dziecko i modlisz poezję
minionej wiosny Amor przebił serce.



aranek

Zamknięte

 

ZAMKNIĘTE


Rzewną kołysankę chciałam dziś zaśpiewać …
Serce się wyrwało między głuche dzwony,
na cerkiewne wieże, na kopuł korony
poniosło melodię

- niech słyszy Genewa!

Przerywany oddech, przed ostatnim tchnieniem,
- niech świat spojrzy w oczy, ufności bezbronnej,
wśród małych, najmniejszej... Bez winy, bezstronnej

istoty człowieka, od bestialstwa niemej.

- Niech zamilkną, dzwony, życie wstrzyma oddech.
Tylko młode listki na płaczących wierzbach,
żagielki łagodne, czyste jak sny dziecka,
uwolnią melodię na ostatnią drogę.

Przerwane preludium płynie rytmem serca,
ponad wszystko wzniosłe dla Ziemi

- słyszycie?

Cenną kompozycję napisało życie.
- To pierwszy krzyk dziecka
(dziś zbrukany przekaz ).

Łzy zbierają ptaki w proklamacje święte,
złotą karmą ponad przerażoną strefą.
Płacz matek jak mantrę pochwyciło echo:
Zróbcie coś, bo niebo, powie wam
- Zamknięte.

aranek